อำนาจของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ในการวินิจฉัยชี้ขาดกรณีการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม แม้จะมีข้อตกลงสภาพการจ้างทำขึ้นก่อน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 ใช
แม้ข้อตกลงสภาพการจ้างจะทำขึ้นก่อน พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 ใช้บังคับ ก็เป็นข้อตกลงที่คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดได้ตาม พ.ร.บ.ดังกล่าว มาตรา 160 วรรค 2 การที่โจทก์เลิกจ้างจึงเป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรม คณะกรรมการมีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดได้ การที่โจทก์จ่ายเงินค่าชดเชยให้ลูกจ้างออกจ
คำสั่งที่ 1/2519 ของคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ชอบด้วยกฎหมาย (พิพากษายืน)
โจทก์เลิกจ้างลูกจ้างชื่อ ช. เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2518 โดยจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ให้แล้ว ต่อมา ช. ยื่นคำร้องต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ว่าโจทก์เลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม คณะกรรมการมีคำสั่งให้โจทก์จ่ายค่าเสียหาย 10,400 บาท โจทก์โต้แย้งว่าข้อตกลงสภาพการจ้างทำก่อน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 259/2522บริษัท เต็ดตราไทยเอ็นยีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น จำกัดโจทก์กระทรวงมหาดไทย กับพวกล. พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ม. 46ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง แม้จะได้ทำกันไว้ก่อนพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 ใช้บังคับ ก็เป็นข้อตกลงที่คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดได้ตามพระราชบัญญัติดังกล่าว มาตรา 160 วรรค 2 การที่นายจ้างจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างในกรณีที่นายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานโดยไม่ได้กระทำความผิด ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 46 นั้น เป็นหน้าที่ตามกฎหมายซึ่งนายจ้างจะต้องปฏิบัติมิใช่เป็นเรื่องตกลงประนีประนอมยอมความ และเป็นคนละกรณีกับกรณีที่คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ชี้ขาดให้นายจ้างจ่ายค่าเสียหายให้แก่ลูกจ้าง ตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 มาตรา 41 (4)โจทก์ฟ้องว่า ช.ลูกจ้างโจทก์ ร่วมกับลูกจ้างคนอื่น ๆ เรียกร้องขอเพิ่มเงินค่าจ้าง แต่ตกลงกันได้โดยทำบันทึกข้อตกลงกัน เมื่อวันที่ ๒ มกราคม ๒๕๑๘ ต่อมาวันที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๑๘ โจทก์ประกาศเลิกจ้างคนงานบางส่วนรวมทั้งข. เนื่องจากลักษณะของงานและความจำเป็น โดยโจทก์ได้จ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ ๔๖ ให้แล้ว วันที่ ๙ ตุลาคม ๒๕๑๘ ช.กับพวก ๔ คนยื่นคำร้องต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์กล่าวหาว่าโจทก์เลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม คณะกรรมการพิจารณาแล้วมีคำสั่งให้โจทก์จ่ายค่าเสียหาย ๑๐,๔๐๐ บาทให้แก่ ช. โจทก์เห็นว่าคำสั่งดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมาย ข้อตกลงเมื่อวันที่ ๒ มกราค