การนับระยะเวลา 120 วันในการขอรับเงินบำเหน็จ เริ่มนับจากวันที่ยื่นใบลาออกหรือวันที่ได้รับอนุญาตให้ลาออก
สิทธิในการได้รับเงินบำเหน็จเกิดขึ้นเมื่อได้รับอนุญาตให้ลาออก ดังนั้นระยะเวลา 120 วันต้องเริ่มนับจากวันที่ได้รับอนุญาตให้ลาออก มิใช่วันที่ยื่นใบลาออก
พิพากษากลับให้จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จจำนวน 14,203 บาท แก่โจทก์
โจทก์ยื่นใบลาออกแต่ได้รับอนุญาตให้ลาออกภายหลัง ข้อบังคับกำหนดให้ยื่นขอรับเงินบำเหน็จภายใน 120 วัน นับแต่วันออกจากงาน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1542/2527นายอุดม วิไลเลิศโจทก์องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อบังคับของจำเลยที่กำหนดให้ผู้มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จต้องยื่นขอรับเงินภายใน 120 วัน นับแต่วันออกจากงาน จะต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่โจทก์รู้ว่าตนมีสิทธิที่จะเรียกร้องเงินบำเหน็จจากจำเลยได้แล้ว คือวันที่จำเลยอนุญาตให้โจทก์ลาออกจากงานเป็นต้นไป มิใช่นับแต่วันที่โจทก์ยื่นใบลาออกโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ต่อมาโจทก์ได้ยื่นใบลาออกเมื่อวันที่ ๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๖ และจำเลยมีคำสั่งเมื่อวันที่ ๑๘ เมษายน ๒๕๒๖ อนุญาตให้โจทก์ลาออกได ้ครั้นวันที่ ๒๑ กรกฎาคม ๒๕๖๖ โจทก์ยื่นคำขอรับเงินบำเหน็จซึ่งโจทก์มีสิทธิได้รับตามข้อบังคับของจำเลย แต่จำเลยปฏิเสธไม่ยอมจ่ายเงินบำเหน็จโดยอ้างว่าโจทก์ยื่นคำขอเกิน ๑๒๐ วัน นับแต่วันโจทก์ยื่นใบลาออกซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะกำหนดเวลา ๑๒๐ วัน จะต้องเริ่มนับตั้งแต่วันที่จำเลยมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ลาออกคือวันที่ ๑๘ เมษายน ๒๕๒๖ จำเลยให้การว่า จำเลยมีคำสั่งอนุญาตให้โจทก์ลาออกได้ตั้งแต่วันที่ขอลาออกเป็นต้นไป กำหนดเวลา ๑๒๐ วัน ตามข้อบังคับการจ่ายเงินบำเหน็จจึงต้องเริ่มนับตั้งแต่วันดังกล่าว เมื่อโจทก์ยื่นคำขอรับเงินบำเหน็จเกิน ๑๒๐ วัน จึงถือได้ว่าโจทก์สละสิทธิ์ โจทก์เคยฟ้องจำเลยมาครั้งหนึ่งแล้วได้ถอนฟ้องไป การนำคดีมาฟ้องอีกโจทก์สละสิทธิ์ โจทก์เคยฟ้องมาครั้งหนึ่งแล้วได้ถอนฟ้องไปการนำคดีมาฟ้องอีกจึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต และไม่มีอำนาจฟ้องขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติว่า โจทก์ยื่นใบลาออกเมื่อวันที่ ๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๖ และจำเลยมีคำสั่ง