ลูกจ้างชั่วคราวมีกำหนดเวลาจ้างแน่นอน เลิกจ้างตามสัญญา ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่
สัญญาจ้างชั่วคราวที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน เมื่อเลิกจ้างตามกำหนดเวลาเข้าข้อยกเว้นข้อ 46 วรรคท้าย ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย
พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวตามสัญญา 4 ฉบับ มีกำหนดวันเริ่ม-สิ้นสุดชัดเจน เลิกจ้างตามสัญญา
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 260/2529นาย ดำรงค์ จุรินกุลรวนิชโจทก์บริษัท แอล.พี.แสตนดาร์ด แลบบอราทอรีส์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 46, ข้อ 2จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวตามสัญญาจ้างสี่ฉบับกำหนดระยะเวลาจ้างและวันเริ่มต้นและสิ้นสุดแห่งสัญญาไว้จึงเป็นสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนแม้ประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ75จะกำหนดให้ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำแต่เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดระยะเวลาที่กำหนดไว้ตามสัญญาจ้างฉบับที่สี่กรณีจึงเข้าข้อยกเว้นตามวรรคท้ายของข้อ46แห่งประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่มีความผิดขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวโดยมีกำหนดระยะเวลาการจ้างแน่นอนและได้เลิกจ้างโจทก์ตามกำหนดเวลาดังกล่าวโจทก์จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวสัญญาจ้างที่กำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอนมีได้เฉพาะลูกจ้างประจำลูกจ้างชั่วคราวไม่อาจกำหนดระยะเวลาจ้างไว้แน่นอนได้พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานฟังข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังมาว่าจำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวตามสัญญาจ้างรวม4ฉบับแต่ละฉบับกำหนดระยะเวลาไว้และโจทก์ได้ทำงานติดต่อกันตลอดมารวม2ปีแล้ววินิจฉัยว่าสัญญาจ้างทั้งสี่ฉบับที่จำเลยทำสัญญาจ้างโจทก์ได้กำหนดระ