ลูกจ้างฟ้องเลิกจ้างไม่เป็นธรรมแต่ไม่ขอผลตามมาตรา 49 พ.ร.บ.ศาลแรงงาน กลับเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวและเงินบำเหน็จ ศาลจะวินิจฉัยอำนาจเลิกจ้างหรือไม่
หากโจทก์ไม่ขอผลตามมาตรา 49 พ.ร.บ.ศาลแรงงานฯ การพิจารณาอำนาจเลิกจ้างจึงไม่เกิดประโยชน์แก่คดี ศาลไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยประเด็นดังกล่าว
พิพากษายืน ยกฟ้อง
โจทก์ฟ้องเลิกจ้างแต่ไม่ขอรับกลับทำงานหรือค่าเสียหายแทนตาม ม.49 กลับเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวและเงินบำเหน็จแทน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2403/2528นายเอนก รงคปราณีโจทก์วิทยาลัยศรีปทุม กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 582 ป.วิ.พ. ม. 55, ม. 131, ม. 172, ม. 183 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 คำฟ้องตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ มาตรา 49 ที่ว่าด้วยการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้าง อาจขอให้ศาลสั่งนายจ้างรับลูกจ้างกลับเข้าทำงานหรือให้ ใช้ค่าเสียหายแทนการขอกลับเข้าทำงาน แต่คดีนี้แม้โจทก์บรรยายฟ้องอ้างเหตุตามบทบัญญัติดังกล่าวแต่โจทก์มิได้ขอผล ตามมาตรา 49 กลับยอมรับการสิ้นภาวะเป็นลูกจ้างและไม่ติดใจเรียกค่าเสียหายตามที่มาตรา 49 ให้สิทธิไว้คง ติดใจเรียกร้องสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 และเรียกค่าชดเชย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่องการคุ้มครองแรงงานกับขอ เงินบำเหน็จและเงินค่าตำแหน่งอันเกิดแต่ข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง ซึ่งมิได้เกี่ยวด้วยการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมดังนั้นการที่จะพิจารณาว่าจำเลย เป็นผู้มีอำนาจเลิกจ้างและการเลิกจ้างได้ปฏิบัติถูกต้องตามสัญญาจ้างแรงงาน ที่การลงโทษโจทก์ถึงไล่ออกต้องได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการบริหารของนายจ้างก่อนหรือไม่ก็หาเป็นประโยชน์แห่งคดีโจทก์ไม่ที่ศาลแรงงานกลางไม่ได้ กำหนดเป็นประเด็นข้อพิพาทและไม่วินิจฉัยความสองข้อนั้นจึงชอบแล้วโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรม เลิกจ้างโจทก์โดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากคณะกรรมการบริหารของจำเลยที่ ๑ เป็นการกระทำฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของจำเลยที่ ๑ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าไม่จ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ไม่จ่ายค่าชดเชย การเลิกจ้างทำให้โจทก์เสียสิทธิที่จะได้รับเงินบำเหน็จและเงินค่าตำแหน่ง ขอให้ศาลบังคับจำเลยท