การตีความพิกัดอัตราศุลกากรสินค้ายาอมที่มีน้ำตาลเป็นสาระสำคัญว่าจัดเป็นยาหรือลูกกวาด
อธิบดีกรมศุลกากรมีอำนาจตีความและเปลี่ยนแปลงพิกัดอัตราศุลกากรให้ถูกต้องตาม ม.12 พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร การขึ้นทะเบียนตำรับยาเป็นกฎหมายคนละฉบับกับกฎหมายศุลกากร ไม่สามารถใช้เป็นหลักในการตีความพิกัดอัตราศุลกากรได้
พิพากษายืน ยกฟ้อง โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกคืนเงินค่าภาษีอากรที่ชำระไปแล้ว
สินค้ายาอมแฮคส์มีน้ำตาลเป็นสาระสำคัญและตัวยาปริมาณน้อยไม่เพียงพอต่อการรักษาโรค อธิบดีกรมศุลกากรมีคำวินิจฉัยจัดเป็นลูกกวาด (พิกัด 17.04) แทนยา (พิกัด 30.03)
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3777/2528ห้างหุ้นส่วนจำกัดแสงอุดมฟาร์มาซีโจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503 ม. 12พระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503 มาตรา12 ให้อำนาจ อธิบดีกรมศุลกากร ตีความสั่งเปลี่ยนแปลงพิกัดอัตราศุลกากรให้ถูกต้องได้ ถ้าหากการจัดพิกัดอัตราศุลกากรตามที่ถือปฏิบัติกันมายังไม่ถูกต้อง เดิมจำเลยเคยเรียกเก็บภาษีอากรขาเข้าสำหรับสินค้ายาอมแฮคส์ของโจทก์ตามพิกัดอัตราศุลกากรประเภทที่ 30.03 ง. (32) ในลักษณะยาอื่น ๆ ในอัตราร้อยละ 10 ของราคาสินค้าที่โจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักร แต่ต่อมาอธิบดีกรมจำเลยได้มีคำวินิจฉัยพิกัดอัตราใหม่ตามคำวินิจฉัยพิกัดอัตราที่ 151/2519 ให้จัดสินค้ายาอมแก้โรคเจ็บคอและหวัดประเภทเดียวกับสินค้ายาอมแฮคส์ของโจทก์ เข้าพิกัดอัตราศุลกากรประเภทที่ 17.04 โดยถือเป็นลูกกวาด ซึ่งต้องเสียภาษี ในอัตราร้อยละ 65 ของราคาสินค้าหรือกิโลกรัมละ 22 บาท เมื่อคำวินิจฉัยพิกัดอัตราของอธิบดีกรมจำเลยเป็นการตีความพิกัดอัตราศุลกากรโดยชอบ. การประเมินเรียกเก็บภาษีอากรของจำเลยย่อมชอบด้วยกฎหมาย. แม้โจทก์จะขึ้นทะเบียนตำรับยาสำหรับยาอมแฮคส์ไว้ต่อกองอาหารและยา กระทรวงสาธารณสุข ก็เป็นการ ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติยาพ.ศ.2510 ซึ่งเป็นกฎหมายคนละฉบับ และมีวัตถุประสงค์ต่างกัน จะอ้างมาเป็นหลักในการตีความ พิกัดอัตราศุลกากรเพื่อการจัดเก็บภาษีอากรหาได้ไม่โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้สั่งซื้อสินค้าประเภทยาอมแฮคส์จากประเทศมาเลเซียเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทย โดยได้จดทะเบียนขึ้นตำรับยาประเภทยาแผนปัจจุบันต่อกระทรวงสาธารณสุขแล้ว สินค้ายาอมแฮคส์ของโจทก์เป็นสินค้าประเภทยาจึงต้องเสียภาษีอากรขาเข้าตามพิกัดอัตราศุลกากร ประเภท ๓๐.๐๓ ง. (๓๒) ในลักษณะยาอื่น ๆ ในอ