ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 554/2529

ประเด็นกฎหมาย

เงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักตาม พ.ร.ฎ.ค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ. 2518 เป็นค่าจ้างที่ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีหรือไม่

หลักกฎหมาย

ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักเป็นค่าจ้างพิเศษที่จ่ายนอกเหนือจากเงินเดือนเพื่อปฏิบัติราชการชั่วคราว ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ศาลมีอำนาจปฏิเสธออกหมายบังคับคดีหากสิทธิเรียกร้องไม่ชอบด้วยกฎหมาย

คำวินิจฉัย

พิพากษายืนคำสั่งศาลอุทธรณ์ ยกฎีกาโจทก์ ให้ยกคำร้องขอออกหมายบังคับคดีอายัดเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พัก

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ยื่นคำขอฝ่ายเดียวให้อายัดเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักของจำเลยซึ่งได้รับจากกรมชลประทาน ศาลเห็นว่าเงินดังกล่าวเป็นค่าจ้างพิเศษตาม พ.ร.ฎ.ค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ. 2518 จึงไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 554/2529สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข โดยนายแพทย์จิตต์ เหมะจุฑาปลัดกระทรวงโจทก์นายสันต์ ศาสตร์สิริจำเลย ป.วิ.พ. ม. 275, ม. 276, ม. 286 (2) พ.ร.ฎ.ค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ.2518 คำขอฝ่ายเดียวที่ยื่นต่อศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 275, 276 นั้น ศาลไม่จำต้องออกหมายบังคับคดีให้ทันทีเมื่อศาลเห็นว่าสิทธิเรียกร้องตามคำขอของโจทก์นั้นไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดี ก็ย่อมมีอำนาจปฏิเสธไม่ออกหมายบังคับคดีให้แก่โจทก์ได้. สิทธิเรียกร้องเงินค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทางและค่าเช่าที่พักตามพระราชกฤษฎีกาค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปราชการ พ.ศ. 2518 เป็นค่าจ้างซึ่งทางราชการจ่ายให้เป็นพิเศษนอกเหนือจากเงินเดือนและค่าจ้างจากงบประมาณรายจ่ายให้แก่ข้าราชการหรือลูกจ้างที่เดินทางไปปฏิบัติราชการชั่วคราวนอกที่ตั้งสำนักงานซึ่งปฏิบัติราชการตามปกติ ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 286 (2)คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ออกหมายบังคับคดี ความว่าระยะเวลาที่ศาลกำหนดตามคำบังคับได้ล่วงพ้นแล้ว จำเลยมิได้ชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีอายัดทรัพย์ของจำเลยคือเงินเบี้ยเลี้ยงประมาณเดือนละ ๑,๘๐๐ บาท ซึ่งจำเลยจะได้รับจากกองเครื่องจักรกลงานดินกรมชลประทาน นายจ้างของจำเลย ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าเงินเบี้ยเลี้ยงซึ่งจำเลยจะได้รับจากกรมชลประทานนายจ้างของจำเลยเป็นเงินค่าจ้าง ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๘๖ (๒) อายัดไม่ได้ ยกคำร้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาแล้วเห็นว่า คำร้องขอ