ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1025/2529

ประเด็นกฎหมาย

นิยาม 'ด้ายสำหรับใช้ทอผ้า' ใน พ.ร.ฎ.ภาษีการค้า และหน้าที่คืนเงินภาษีพร้อมดอกเบี้ยเมื่อเรียกเก็บโดยไม่มีสิทธิ

หลักกฎหมาย

คำว่า 'ด้ายสำหรับใช้ทอผ้า' หมายถึงสิ่งที่มีลักษณะเป็นด้ายและใช้ทอผ้าได้โดยผ้าที่ทอเป็นสินค้าจำหน่ายได้ หากใช้ทอไม่ได้ในทางพาณิชย์ไม่ใช่ด้ายตามความหมายนี้ การเรียกเก็บภาษีโดยไม่มีสิทธิต้องคืนพร้อมดอกเบี้ยผิดนัด

คำวินิจฉัย

พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยคืนเงินภาษีพร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันที่ปฏิเสธคืนเงิน

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ผลิตเส้นใยประดิษฐ์ที่นำไปทอผ้าในทางพาณิชย์ไม่ได้และผ้าที่ทอในห้องทดลองจำหน่ายไม่ได้ จึงไม่ใช่ 'ด้ายสำหรับใช้ทอผ้า' ตาม พ.ร.ฎ. ฉบับที่ 54 พ.ศ. 2517

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1025/2529บริษัทโอเรียนตัลไฟเบอร์ จำกัด โดยนางสุมิตรา พันธ์สุขุมธนาผู้รับมอบอำนาจกรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 78 บัญชีอั ป.พ.พ. ม. 224 พ.ร.ฏ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า (ฉบับที่ 54) พ.ศ.2517 , พ.ร.ฎ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการลดอัตราภาษีการค้า (ฉบับที่ 57) พ.ศ.2518 พระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการลดอัตราและยกเว้นภาษีการค้า ฯ บัญชี 2 หมวด 2 (9) ระบุว่า 'ด้ายทุกชนิดสำหรับใช้ทอผ้า ไม้ว่าผลิตจากฝ้ายหรือเส้นใยอื่นใด' นั้น หมายความว่า สิ่งใดก็ตามที่มีลักษณะเป็นด้ายโดยไม่ว่าผลิตจากอะไร ใช้ทอผ้าได้โดยผ้าที่ทอนั้นเป็นสินค้านำออกขายเกิดรายรับเพื่อเสียภาษีตามอัตราในบัญชีอัตราภาษีการค้าได้แล้ว ย่อมเป็นด้ายตามความหมายดังกล่าว ดังเมื่อสินค้าเส้นใยประดิษฐ์ พี.โอ.วาย ของโจทก์โดยปกติในทางการค้าไม่มีการนำไปใช้ทอผ้า และแม้อาจนำไปทอเป็นผ้าในห้องทดลอง ผ้าที่ทอนั้นก็ขาดคุณสมบัติจำหน่ายในท้องตลาดไม่ได้ สินค้าเส้นใยประดิษฐ์ พี.โอ.วาย ของโจทก์จึงไม่ใช่ด้ายทุกชนิดสำหรับใช้ทอผ้า ไม่ว่าผลิตจากฝ้ายหรือเส้นใยอื่นใดตามความหมายที่ระบุในบัญชี 2 หมวด 2(9) โจทก์ได้รับยกเว้นภาษีการค้าสำหรับการขายสินค้าดังกล่าวตาม มาตรา 5(8) แห่งพระราชกฤษฎีกา ฯ ดังกล่าว. เมื่อโจทก์ไม่มีหน้าที่เสียภาษีการค้าและภาษีสุขาภิบาลตามกฎหมาย แต่จำเลยได้รับชำระค่าภาษีจากโจทก์ไว้โดยจำเลยไม่มีสิทธิจะเรียกเก็บ จำเลยจึงมีหน้าที่คืนเงินภาษีนั้นแก่โจทก์ จำเลยมีหนังสือลงวันที่ 17 พฤศจิกายน 2523 ยืนยันว่าโจทก์ต้องเสียภาษีการค้าและปฏิเสธไม่คืนเงินภาษีที่เรียกเก็บให้แก่โจทก์ จำเลยจึงตกเป็นฝ่ายผิดนัด ต้องเสียดอกเบี้ยในระหว่างผิดนัดร้อยละเจ็ดครึ่