สิทธิในการสะสมวันหยุดพักผ่อนประจำปีสิ้นสุดลงหากไม่ใช้หรือไม่ให้หยุด โดยไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าจ้างปีเก่า
หากข้อบังคับห้ามสะสมวันหยุด และพนักงานไม่ขอหยุดหรือบริษัทไม่กำหนดให้หยุด สิทธิหยุดปีเก่าสิ้นสุดลง ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าจ้างปีเก่า แต่มีสิทธิปีปัจจุบันที่เลิกจ้าง
ให้จำเลยชำระค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีเป็นเงิน 500 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง
ข้อบังคับห้ามสะสมวันหยุด พนักงานไม่ขอหยุด บริษัทไม่บังคับให้หยุด จึงไม่มีสิทธิสะสม แต่มีสิทธิหยุดในปีที่เลิกจ้าง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3025/2530นางสาวอัญชนา รังสิตโยธินโจทก์บริษัทห้างคาเธ่ย์ดีพาร์ทเม้นท์สโตร์ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อบังคับของจำเลยมีว่า วันหยุดพักผ่อนประจำปีไม่อนุญาตให้มีวันหยุดสะสม หากพนักงานไม่ใช้วันหยุดพักผ่อนประจำปีนั้นก็จะตัดสิทธิในการพักผ่อนประจำปีนั้นไปโดยไม่คิดทบเป็นปีให้... ฯลฯ ดังนี้เมื่อโจทก์มิได้ใช้สิทธิขอหยุดพักผ่อนประจำปีและจำเลยก็มิได้กำหนดให้โจทก์หยุด โจทก์จึงไม่มีสิทธิสะสมวันหยุดพักผ่อนประจำปีเพื่อใช้สิทธิหยุดรวมกันในปีต่อไปอีกได้ สิทธิในการหยุดพักผ่อนประจำปีของโจทก์ที่ผ่านมาแล้วจึงเป็นอันสิ้นสุดลง โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องเอาค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีในปีก่อนที่เลิกจ้างได้ คงมีสิทธิเรียกร้องได้เฉพาะค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีในปีที่เลิกจ้าง.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะไม่พอใจโจทก์เป็นส่วนตัว เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชยและค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ย จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ได้ใช้สิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีจึงไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าจ้างส่วนนี้ตามระเบียบของจำเลย โจทก์ประพฤติผิดระเบียบการทำงานหลายประการ จำเลยได้ตักเตือนแล้ว และได้บอกกล่าวล่วงหน้าก่อนเลิกจ้างแล้ว ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า การเลิกจ้างเป็นธรรมจำเลยจ่ายค่าชดเชยแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีตามข้อบังคับของจำเลย พิพากษาให้จำเลยชำระสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าพร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นให้ยก โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยปัญหาเกี่ยวกับค่าจ้าง