การจ้างงานมิได้แสวงกำไรเข้าข่ายยกเว้นอัตราค่าจ้างขั้นต่ำหรือไม่ เมื่อไม่มีการกำหนดชัดเจน
ประกาศอัตราค่าจ้างขั้นต่ำมีข้อ 2 กำหนดงานยกเว้นไว้เฉพาะ หากยังมิได้มีประกาศกำหนดกิจการมิแสวงกำไรเป็นงานยกเว้นเพิ่มเติม กิจการดังกล่าวจึงยังอยู่ในบังคับต้องจ่ายค่าจ้างขั้นต่ำ
พิพากษายกฟ้องศาลชั้นต้น แก้เป็นให้จำเลยจ่ายค่าจ้างส่วนที่ขาดจากอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ พร้อมดอกเบี้ย
โจทก์ทำงานให้จำเลยซึ่งเป็นกรรมการแฟลตเคหะชุมชน (มิได้แสวงกำไร) แต่ได้รับค่าจ้างต่ำกว่าอัตราขั้นต่ำ ศาลแรงงานกลางยกฟ้องเพราะมองว่าไม่อยู่ในบังคับประกาศ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 215/2531นายมงคล เพราะบุญโจทก์นายปรุง สุพรรณี กับพวกจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 16) ลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2529 ม. 2 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนดกิจการที่มิให้ใช้บังคับตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (ฉบับที่ 16) ลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 2529 ข้อ 2 กำหนดว่า ประกาศนี้มิให้ใช้บังคับแก่ (1) งานเกษตรกรรม ฯลฯ (2) งานอื่นตามที่กระทรวงมหาดไทยจะได้กำหนด แสดงว่ากิจการที่ไม่อยู่ในบังคับเรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำจะต้องมีการกำหนดขึ้นตามข้อ 2 ดังกล่าว เมื่อยังมิได้มีการกำหนดว่า การจ้างแรงงานที่มิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อแสวงกำไรในทางเศรษฐกิจไม่อยู่ในบังคับของประกาศนี้ซึ่งเป็นประกาศที่มีวัตถุประสงค์ให้ความคุ้มครองแรงงานต่างกับประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานแล้ว การจ้างแรงงานดังกล่าวจึงอยู่ในบังคับเรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำด้วยโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๘ กรกฎาคม ๒๕๒๘ จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ ๑,๖๐๐ บาท ต่อมาวันที่ ๑๗ สิงหาคม ๒๕๓๐ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิดและไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม และตลอดเวลาที่โจทก์ทำงานกับจำเลย จำเลยจ่ายค่าจ้างไม่ครบตามค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมาย นอกจากนี้โจทก์ยังมีสิทธิได้รับค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีและวันหยุดตามประเพณีอีกด้วย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าเสียหาย ค่าจ้างที่ขาด ค่าชดเชย และดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้างจนกว