ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2301/2531

ประเด็นกฎหมาย

การตีความพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาสำหรับการให้เช่าซื้อ เมื่อผู้เสียภาษีไม่สามารถแสดงหลักฐานรายจ่ายได้

หลักกฎหมาย

หากไม่สามารถแสดงหลักฐานพิสูจน์รายจ่ายได้ ต้องหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาตามอัตราที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกาที่ใช้บังคับในขณะนั้น โดยไม่อาจหักตามต้นทุนจริงหรืออนุโลมอัตราอื่น

คำวินิจฉัย

ให้เพิกถอนคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง และให้จำเลยประเมินใหม่โดยหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมา ร้อยละ 90 สำหรับปี 2519 และร้อยละ 85 สำหรับปี 2520

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์ดำเนินธุรกิจให้เช่าซื้อสินค้าแต่ไม่มีใบเสร็จรับเงินจากผู้ขายครบถ้วน จึงไม่สามารถพิสูจน์รายจ่ายจริงได้ เจ้าพนักงานประเมินจึงหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมา

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

• ป.รัษฎากร ม. 40 (8)
• ม. 46

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2301/2531บริษัทสยามราษฎร์ จำกัดโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร ม. 40 (8), ม. 46 พ.ร.ฎ.ออกตามความใน ป.รัษฎากร ว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่ 11) พ.ศ.2502 , ม. 8 (33)ตามพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากรว่าด้วยการกำหนดค่าใช้จ่ายที่ยอมให้หักจากเงินได้พึงประเมิน (ฉบับที่ 11 ) พ.ศ. 2502 มาตรา 8(33) ที่ใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น สำหรับกรณีการให้เช่าซื้อสังหาริมทรัพย์เงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (8)แห่งประมวลรัษฎากร ยอมให้หักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาได้ร้อยละ 90 เว้นแต่ผู้มีเงินได้แสดงหลักฐานและพิสูจน์ได้ว่ามีค่าใช้จ่ายมากกว่านั้นก็ยอมให้หักค่าใช้จ่ายให้ตามความจำเป็นและสมควร แต่ถ้าหลักฐานที่นำมาพิสูจน์นั้นมีรายจ่ายที่หักได้ตามกฎหมายน้อยกว่าอัตราค่าใช้จ่ายที่กำหนดไว้ข้างต้นก็ให้ถือว่ามีค่าใช้จ่ายเพียงเท่าหลักฐานที่นำมาพิสูจน์ ดังนี้ เมื่อโจทก์ไม่สามารถแสดงหลักฐานพิสูจน์ได้ว่าโจทก์มีค่าใช้จ่ายเท่าใด จึงต้องหักค่าใช้จ่ายให้โจทก์เป็นการเหมาได้ร้อยละ 90 ตามพระราชกฤษฎีกาดังกล่าวโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ดำเนินธุรกิจให้เช่าซื้อสินค้าจากผู้ขาย โดยเมื่อโจทก์ได้รับการร้องขอจากบุคคลใดให้โจทก์ซื้อสินค้านั้นเพื่อให้บุคคลนั้นได้เช่าซื้อต่อไป โจทก์ได้รับแบบคำสั่งให้เสียภาษีเงินได้นิติบุคคลและเงินเพิ่มเป็นเงิน ๘,๐๖๙,๕๕๐.๒๒ บาท โดยเจ้าพนักงานประเมินอ้างเหตุผลว่าจากการตรวจสอบบัญชีของโจทก์สำหรับรอบระยะเวลาบัญชีปี พ.ศ. ๒๕๑๙ และ ๒๕๒๐ ปรากฏว่าหลักฐานการจ่ายเงินค่าซื้อสินค้าของโจทก์ไม่มีใบเสร็จรับเงินของเจ้าของสินค้าถูกต้องครบถ้วนเจ้าพนักงานจึงพิจารณาหักค่าใช้จ่ายเป็นการเหมาให้โจทก์ร้อยละ ๗๕ ทำให้กำไรสุทธิของโจทก์ในรอบระยะเ