ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 92/2538

ประเด็นกฎหมาย

การยกข้อต่อสู้ใหม่ในชั้นอุทธรณ์ว่ารัฐวิสาหกิจไม่อยู่ภายใต้ประกาศคณะปฏิวัติ 103 โดยไม่ได้ยกในศาลแรงงาน ถือว่าไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่

หลักกฎหมาย

ข้อต่อสู้ในชั้นอุทธรณ์ที่ไม่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลแรงงานชั้นต้น ไม่ชอบด้วย ป.วิ.พ. ม. 225 วรรคหนึ่ง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลแรงงาน ม. 31 เว้นแต่จะเป็นข้อกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน

คำวินิจฉัย

ยกอุทธรณ์ของโจทก์ เนื่องจากข้อต่อสู้เรื่องสถานะรัฐวิสาหกิจไม่ได้ยกในศาลแรงงานชั้นต้น และไม่ใช่ข้อกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นองค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (รัฐวิสาหกิจ) เลิกจ้างลูกจ้าง ลูกจ้างฟ้องเรียกค่าชดเชย โจทก์ไม่ยกข้อต่อสู้เรื่องสถานะรัฐวิสาหกิจในศาลแรงงานชั้นต้น แต่ยกในศาลฎีกาว่าประกาศคุ้มครองแรงงานไม่ใช้กับโจทก์

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 92/2538องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพโจทก์นาย ณัฐวุฒิหรือทองใบ เวียงไชย กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. ม. 177, ม. 225 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง กำหนดกิจการที่ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ฯ ไม่ใช้บังคับ อุทธรณ์ของโจทก์ที่ว่า โจทก์มีคำสั่งที่ 426/2531ไล่จำเลยที่ 1 ออกจากงานเนื่องจากไม่ปฏิบัติตามคำสั่งโจทก์ที่ 2220/223 ลงวันที่ 1 สิงหาคม 2523 ด้วย คำสั่งดังกล่าวถือเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งโจทก์ในกรณีที่ร้ายแรง โจทก์จึงไม่ต้องรับผิดจ่ายค่าชดเชยแก่จำเลยที่ 1 และโจทก์เป็นรัฐวิสาหกิจ มีประกาศกระทรวงมหาดไทยกำหนดให้รัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานสัมพันธ์เป็นกิจกาที่ประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 ไม่ใช้บังคับดังนั้น ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ 46 ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 103 จึงไม่มีผลใช้บังคับแก่โจทก์แล้วตั้งแต่วันที่12 กันยายน 2534 จำเลยที่ 1 ต้องฟ้องเรียกค่าชดเชยจากโจทก์ก่อนที่จะมีประกาศกระทรวงมหาดไทยกำหนดให้รัฐวิสาหกิจไม่อยู่ในบังคับตามประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 103 นั้นเมื่อโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งของจำเลยที่ 1 ไว้เพียงว่าจำเลยที่ 1 ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเพราะโจทก์มีคำสั่งเลิกจ้างจำเลยที่ 1 เนื่องจากจำเลยที่ 1 ขาดงานติดต่อกันเกินกว่า 10 วัน โดยไม่มีเหตุอันสมควร ดังนั้น ข้อที่โจทก์อ้างในอุทธรณ์ดังกล่าวข้างต้น จึงมิใช่ข้อที่ได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วโดยชอบในศาลแรงงาน ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 225 วรรคแรกประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ปัญห