สัญญาสละสิทธิค่าจ้างเพิ่มต่ำกว่าขั้นต่ำไม่มีผลใช้บังคับ แต่สละสิทธิสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าได้
ประกาศค่าจ้างขั้นต่ำเป็นกฎหมายเพื่อความสงบเรียบร้อย สัญญาที่ลดต่ำกว่าไม่มีผลใช้บังคับ ส่วนสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าไม่ใช่กฎหมายบังคับ ลูกจ้างสละสิทธิได้
ให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเพิ่มแก่โจทก์ที่ 1-27 (ยกเว้น 9, 18) พร้อมดอกเบี้ย และให้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยจำนวนเงินต่อ
ลูกจ้างทำบันทึกสละสิทธิเรียกร้องเงินทั้งหมดเมื่อเลิกจ้าง ศาลแรงงานกลางยกฟ้องทั้งค่าจ้างเพิ่มและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5046/2531นายจิตติ บุณยนิยม กับพวกโจทก์มูลนิธิแห่งสภาคริสจักรในประเทศไทย กับพวกล. ป.พ.พ. ม. 113, ม. 582 ป.วิ.พ. ม. 243 (3) พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 56 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำเป็นกฎหมายที่กำหนดขึ้นเพื่อความเป็นธรรมแก่ลูกจ้างและเพื่อความสงบเรียบร้อยของประชาชน ไม่ว่านายจ้างกับลูกจ้างยังมีความผูกพันเป็นนายจ้างลูกจ้างกันอยู่หรือไม่ก็ตาม นายจ้างลูกจ้างจะทำข้อตกลงหรือสัญญาใด ๆ ซึ่งมีผลทำให้ลูกจ้างได้รับค่าจ้างต่ำกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้หาได้ไม่ ดังนั้น สัญญาที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างทำกับจำเลยนายจ้างสละสิทธิหรือไม่ติดใจเรียกร้องเงินใด ๆ จากจำเลย ซึ่งหมายถึงค่าจ้างเพิ่มที่โจทก์จะพึงเรียกได้ตามกฎหมาย ซึ่งเป็นการฝ่าฝืนต่อประกาศดังกล่าวไม่มีผลใช้บังคับ สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 ไม่ใช่เป็นเงินที่กฎหมายบังคับให้นายจ้างให้แก่ลูกจ้างเมื่อเลิกจ้างหรือเป็นกฎหมายอันเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ลูกจ้างจึงมีอำนาจที่จะสละสิทธิเรียกร้องได้ โจทก์จะได้รับค่าจ้างเพิ่มให้เท่ากับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเป็นจำนวนเท่าใด คู่ความยังโต้เถียงกันในเรื่องค่าจ้างของโจทก์แต่ละคนและโจทก์บางคนมีสิทธิได้รับหรือไม่อยู่ ศาลฎีกาย้อนสำนวนให้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยในประเด็นนี้ต่อไปศาลแรงงานกลางรวมพิจารณาคดีสองสำนวนเข้าด้วยกัน โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่าโจทก์ทั้งยี่สิบแปดเป็นลูกจ้างของโรงพยาบาลแวนแซนด์วูด จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นตัวแทนของจำเลยที่ ๑ จำเลยทั้งสองจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ต่อมาจำเลยที่ ๑ ได้ปิดกิจกา