บุคคลที่เกิดในไทยแต่ขาดสัญชาติไทยตาม พ.ร.บ.สัญชาติฯ ม.16 ทวิ ย่อมได้สัญชาติไทยกลับคืนเมื่อมี พ.ร.บ.สัญชาติฯ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2499 หรือไม่
เมื่อมี พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2499 มาตรา 3 บัญญัติให้บุคคลที่เกิดในไทยได้สัญชาติไทย ย่อมมีผลให้บุคคลที่ขาดสัญชาติไทยตาม ม.16 ทวิ ได้สัญชาติไทยกลับคืนมาโดยอัตโนมัติ
พิพากษายืนให้ยกฟ้อง
จำเลยเกิดในไทยแต่บิดาเป็นคนต่างด้าวและขอใบสำคัญคนต่างด้าวทำให้ขาดสัญชาติไทย ต่อมา พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2499 มีผลใช้บังคับ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1202/2511พนักงานอัยการจังหวัดชัยนาทโจทก์นายวิบูลย์ หรือบุ่น เฮงวินิต หรือยี่ตง แซ่เฮงจำเลย พ.ร.บ.สัญชาติ พ.ศ.2495 ม. 16 ทวิ พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 ม. 5 พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2499 ม. 3 พ.ร.บ.การทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ.2493 พ.ร.บ.การทะเบียนคนต่างด้าว (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2495 บุคคลผู้มีสัญชาติไทยเพราะเกิดในราชอาณาจักร แต่บิดาเป็นคนต่างด้าวซึ่งขาดจากสัญชาติไทย.หากได้รับใบสำคัญคนต่างด้าวตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.2495 มาตรา 16 ทวิ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดย (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2496 มาตรา 5 แต่เมื่อภายหลังมีพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2499 มาตรา 3 ซึ่งบัญญัติให้บุคคลซึ่งเกิดในราชอาณาจักรไทยได้สัญชาติไทยโดยการเกิด ย่อมมีผลให้บุคคลผู้ขาดจากสัญชาติไทยตามมาตรา 16 ทวิ ดังกล่าว ได้สัญชาติไทยกลับคืนมาตามเดิมโดยอาศัยพระราชบัญญัติฉบับหลังนี้ (เทียบฎีกาที่ 558/2506)โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเป็นคนต่างด้าว มีใบสำคัญประจำตัว บังอาจละเลยไม่ต่ออายุใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวสำหรับปี พ.ศ. ๒๕๐๘ต่อนายทะเบียนท้องที่ ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. ๒๔๙๓ มาตรา ๕, ๗, ๑๐, ๑๓, ๒๐ แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๕ มาตรา ๔ จำเลยให้การต่อสู้ว่าเป็นคนมีสัญชาติไทย แต่บิดาไปแจ้งเป็นคนต่างด้าว ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเกิดในประเทศไทย จึงมีสัญชาติไทยตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. ๒๔๕๖ มาตรา ๓ แต่ต่อมาใน พ.ศ. ๒๔๘๖ บิดาจำเลยยื่นคำขอรับใบสำคัญต่างด้าวให้จำเลยจึงถือว่าจำเลยขาดจากสัญชาติไทย ตามพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ. ๒๔๙๕มาตรา ๑๖ ทวิ พระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖ มาตรา ๔ซึ่งบัญญัติให้บุคคลผู้มีสัญชาติไทยแต่บิดาเป็นค