การแก้ไขโทษจำเลยเด็กเป็นมาตรการอื่นที่ไม่ใช่จำคุกเกิน 1 ปี ทำให้ห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงหรือไม่
หากศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ต่างมิได้พิพากษาจำคุกเกิน 1 ปี หรือปรับเกิน 1,000 บาท กรณีจึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตาม พ.ร.บ.จัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชนฯ มาตรา 29 ประกอบ ป.วิ.อ. มา 220
พิพากษายกฎีกาโจทก์ร่วม
ศาลชั้นต้นและอุทธรณ์เปลี่ยนโทษจำคุกเป็นการฝึกอบรมในสถานพินิจและมอบตัวให้บิดามารดา โดยไม่มีโทษจำคุกเกิน 1 ปี หรือปรับเกิน 1,000 บาท
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 533/2513พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์นายประเสริฐ ตั้งบุญหนุนโจทก์ร่วมนายธำรง หรือฮั้ว ประทิพพรกุลจำเลย ป.วิ.อ. ม. 220 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ.2494 ในกรณีที่ศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางพิพากษาให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 อันเป็นบทหนักโดยจำคุก 5 ปี แต่ให้เปลี่ยนโทษจำคุกโดยให้ส่งตัวไปฝึกอบรมณ สถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลาง มีกำหนดขั้นต่ำ 2 ปี ขั้นสูง 3 ปีแต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ความผิดจำเลยปรับด้วยมาตรา 288 ประกอบมาตรา 81 และให้มอบตัวจำเลยแก่บิดามารดา โดยวางข้อกำหนดให้ระวังจำเลยมิให้ก่อเหตุร้าย มิฉะนั้นต้องชำระเงินหนึ่งพันบาทต่อการที่จำเลยก่อเหตุร้ายแต่ละครั้ง และให้จำเลยมารายงานตัวต่อสถานพินิจและคุ้มครองเด็กทุก 6 เดือนนั้น การที่ศาลอุทธรณ์แก้ไขคำพิพากษาศาลชั้นต้นทั้งบทลงโทษและวิธีการสำหรับเด็กและเยาวชนแก่จำเลยเช่นนี้ ถือว่าเป็นการแก้ไขมาก แต่เนื่องจากศาลทั้งสองได้เปลี่ยนแปลงโทษจำคุกเป็นอย่างอื่น ซึ่งถือว่าศาลทั้งสองมิได้พิพากษาจำคุกเกิน 1 ปี หรือปรับเกินพันบาทกรณีจึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงโจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลคดีเด็กและเยาวชนกลางในข้อหามีอาวุธปืนพกและกระสุนไว้ในครอบครองโดยไม่รับอนุญาตและพาไปในที่สาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควร และได้ใช้อาวุธปืนดังกล่าวยิงผู้เสียหายโดยเจตนาฆ่าหากแต่ผู้เสียหายไม่ตายสมเจตนาของจำเลย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิงและสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๗๒; (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๑๐มาตรา ๓ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐, ๗๓๑, ๙๑ จำเลยให้การรับสารภาพในข้อหามีอาวุธปืนและพาไปในที่สาธารณะแต่ปฏิเสธข้อหาพยายามฆ่า ศาลคดีเด็กและเยาวชนกลา