การนำฟิล์มภาพยนตร์เข้าประเทศเพื่อเช่าฉายต้องเสียภาษีการค้าประเภทการขายของหรือไม่
การนำสินค้าเข้าประเทศโดยมิใช่เพื่อขายหรือผลิตเพื่อขาย ถือเป็นการขายสินค้าตาม ม.79 ทวิ ผู้นำเข้าจึงเป็นผู้ประกอบการค้าประเภทการขายของ ต้องเสียภาษีการค้าแยกต่างหากจากการให้เช่าทรัพย์สิน ไม่ซ้ำซ้อน
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ทั้งสองสำนวน
โจทก์นำฟิล์มภาพยนตร์เข้าประเทศเพื่อเช่าฉายแล้วส่งคืนออกนอกประเทศ โดยเสียภาษีประเภทให้เช่าทรัพย์สินถูกต้องแล้ว แต่ถูกประเมินภาษีประเภทการขายของเพิ่มเติม
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1817 - 1818/2516บริษัทปาราเมาท์ ฟิล์ม อินคอปอเรชั่น โดยนายชนะใช้กิจการผู้จัดการสาขาในประเทศไทย ผู้รับมอบอำนาจโจทก์กรมสรรพากรจำเลยบริษัทเมโทร โกลด์วิน เมเยอร์ สยาม โดยนายแฟรงค์จันเกียงผู้จัดการสาขาในประเทศไทย ผู้รับมอบอำนาจโจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.รัษฎากร ม. 77, ม. 78, ม. 79 ทวิ บัญ พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 18) พ.ศ.2504 การนำสินค้าประเภทการค้า 1 ชนิด 1 แห่งบัญชีอัตราภาษีการค้าที่มิใช่เป็นของใช้ส่วนตัวซึ่งใช้กันตามปกติและตามสมควร เข้ามาในราชอาณาจักร โดยมิใช่นำมาขายหรือผลิตเพื่อขายประมวลรัษฎากรมาตรา 79 ทวิ ให้ถือว่าเป็นการขายสินค้า และให้ถือมูลค่าของสินค้าดังกล่าวเป็นรายรับ และให้ถือว่าผู้ที่นำสินค้านั้นเข้าในราชอาณาจักรเป็นผู้ประกอบการค้า มีหน้าที่เสียภาษีการค้าตามมาตรา 78 ตามบัญชีอัตราภาษีการค้าประเภทการค้า 1 ชนิด 1 ฟิล์มภาพยนตร์ที่ถ่ายทำแล้วซึ่งโจทก์นำเข้ามาในราชอาณาจักรเพื่อให้เช่าฉายเสร็จแล้วส่งกลับไปนอกราชอาณาจักรนั้น เป็นสินค้าในประเภทการค้า 1 ชนิด 1(ก) แห่งบัญชีอัตราภาษีการค้า ที่มิใช่เป็นของใช้ส่วนตัวซึ่งใช้กันตามปกติและตามสมควร ทั้งมิใช่นำมาขายหรือผลิตเพื่อขาย จึงถือว่าโจทก์ผู้ที่นำฟิล์มภาพยนตร์เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นผู้ประกอบการค้าได้ขายฟิล์มภาพยนตร์ และให้ถือมูลค่าของฟิล์มภาพยนตร์นั้นเป็นรายรับตามประมวลรัษฎากรมาตรา 79 ทวิ แม้โจทก์จะประกอบการค้าประเภทการค้า 5 การให้เช่าทรัพย์สินที่มิใช่อสังหาริมทรัพย์และได้เสียภาษีการค้าในประเภทดังกล่าวถูกต้องแล้ว แต่ตามประมวลรัษฎากรซึ่งใช้บังคับขณะเกิดกรณีพิพาท ไม่มีบทยกเว้นให้โจทก์นำฟิล์มภาพยนตร์ที่ถ่ายทำแล้วเข้าในราชอาณาจักรเพื่อให้เช่าฉายได้โดยไม่ต้องเสียภาษีการค้