การนับวันละทิ้งหน้าที่ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 47(5) รวมวันที่มาทำงานแต่กลับก่อนเวลาได้หรือไม่
การกลับก่อนเวลาไม่ใช่การละทิ้งหน้าที่ตลอดทั้งวัน จึงไม่นับรวมกับวันที่ขาดงานเพื่อเข้าข่ายละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานเต็ม
พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ โดยไม่รับฟังว่าโจทก์ละทิ้งหน้าที่ 3 วันทำงานติดต่อกัน
โจทก์มาทำงานวันที่ 6 แต่กลับก่อนไม่ตอกบัตร และขาดงานวันที่ 7-8 โดยไม่มีเหตุอันสมควร
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7909/2538นางสาว กนก วรรณ สวัสดิจีระโจทก์บริษัท เพรสทิจออโตโม บิล จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47โจทก์มาทำงานในวันที่ 6 กันยายน 2537 การที่โจทก์ออกจากที่ทำงานไปก่อนเวลาเลิกงานโดยไม่ได้ตอกบัตรลงเวลา เลิกงาน แม้จะถือว่าเป็นการละทิ้งหน้าที่แต่มิใช่เป็นการ ละทิ้งหน้าที่ตลอดทั้งวัน จะนำมารวมกับวันที่ 7 และ 8 กันยายน 2537 ซึ่งเป็นวันทำงานแต่โจทก์ไม่ได้มาทำงานเพื่อ ให้เข้ากรณีตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(5) ไม่ได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างทำหน้าที่เลขานุการ ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 9,950 บาทกำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 15 และสิ้นเดือนของทุกเดือน เมื่อวันที่6 กันยายน 2537 จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์มิได้กระทำความผิดและมิได้บอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 9,950 บาท และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจำนวน 7,960 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า จำเลยเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2537 จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์ แต่โจทก์ผละงานไปเองและไม่กลับเข้ามาทำงานอีกจนกระทั่งวันที่ 9 กันยายน2537 โจทก์จึงขาดงานสามวันโดยไม่มีเหตุอันควร นอกจากนั้นโจทก์ได้นำบัตรลงเวลาทำงานออกไปนอกบริเวณที่ตั้งเครื่องตอกบัตรลงเวลา ไม่ตอกลงเวลาทำงานและเลิกงานตามเวลาที่ทำงานจริงโดยเครื่องตอกบัตรลงเวลาที่จำเลยจัดไว้ให้และไม่ได้ให้ผู้บังคับบัญชาลงข้อความกำกับไว้ ซึ่งเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เมื่อวันที่ 9 กันยายน 2537 โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจากจำเลย ขอให้ยกฟ