การลาหยุดโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำถือเป็นความผิดของลูกจ้างหรือไม่
การที่ลูกจ้างลาหยุดโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำ มิได้หมายความว่าลูกจ้างมีความผิด หากนายจ้างอนุญาตให้ลาหยุดแล้ว แม้ไม่มีเหตุสมควรก็ไม่ถือเป็นความผิด เว้นแต่ลาหยุดจนไม่มีสมรรถภาพทำงาน
พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 1 ส่วนโจทก์ที่ 2 อุทธรณ์ฟังไม่ขึ้น
โจทก์ที่ 2 ลางานไปเยี่ยมมารดาที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงซึ่งรักษาตามปกติ ไม่รุนแรงเฉียบพลัน โดยไม่ลากิจถูกต้อง จึงถูกเลิกจ้างว่าละทิ้งหน้าที่
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2236 - 2237/2533นายสมชาย จิรรัตน์พิทักษ์ กับพวกโจทก์บริษัทมาบุญครองศิริชัยหินอ่อน จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ม. 47 (3), พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 49มารดาโจทก์เป็นโรคความดันโลหิตสูงซึ่งได้ รับการรักษาตามปกติไม่ปรากฏว่ามีอาการรุนแรงและเฉียบพลัน และไม่ได้ป่วยหนักจนเป็นเหตุให้โจทก์ต้องรีบเดินทางไปทันที การที่โจทก์ขาดงานไปเยี่ยมมารดาโดยไม่ลากิจให้ถูกต้อง จึงเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควร การที่นายจ้างมีระเบียบห้ามมิให้ลูกจ้างลาหยุดโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำนั้น มิได้หมายความว่าถ้าลูกจ้างฝ่าฝืนแล้วจะต้องมีความผิด เพราะถ้าลูกจ้างยื่นใบลาโดยไม่มีเหตุสมควรหรือลาหยุดบ่อย นายจ้างก็สามารถจะไม่อนุญาตให้ลาหยุดได้ ถ้าลูกจ้างลาหยุดโดยนายจ้างอนุญาตแล้ว แม้เป็นการลาหยุดโดยไม่มีเหตุอันสมควรหรือลาหยุดเป็นประจำ จะถือว่าเป็นความผิดของลูกจ้างไม่ได้ และการลากิจ ลาป่วยบ่อย ๆ ของลูกจ้าง ไม่ใช่การกระทำผิดไม่ต้องด้วย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 (3)โจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างของจำเลยเมื่อวันที่ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๓๒ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสองโดยโจทก์ทั้งสองไม่มีความผิด เป็นการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์ทั้งสอง และให้รับโจทก์ทั้งสองกลับเข้าทำงานในหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม หรือให้จ่ายค่าเสียหายให้โจทก์ทั้งสอง จำเลยทั้งสองสำนวนให้การว่า โจทก์ที่ ๑ ลาป่วยและลากิจฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับของจำเลยเป็นประจำทั้ง ๆ ที่มิได้ป่วยหรือมีกิจอันจำเป็น จำเลยเคยตักเตือนเป็นหนังสือมาแล