การเปรียบเทียบอัตราโทษสูงสุดระหว่าง พ.ร.บ.ป่าไม้ ม.73 กับ พ.ร.บ.ป่าสงวน ม.31
เมื่อ พ.ร.บ.ป่าไม้ ม.73 วรรคสอง มีอัตราโทษสูงสุดสูงกว่า พ.ร.บ.ป่าสงวน ม.31 วรรคสอง ต้องใช้บทบัญญัติของ พ.ร.บ.ป่าไม้เป็นหลักในการลงโทษ โดยไม่ต้องคำนึงถึงโทษขั้นต่ำ
พิพากษาว่าให้ใช้บทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 73 วรรคสอง ซึ่งมีอัตราโทษสูงสุดสูงกว่าเป็นหลักในการลงโทษ
คดีมีความผิดทั้งตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ม.73 วรรคสอง และ พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ ม.31 วรรคสอง ซึ่งกฎหมายทั้งสองมีอัตราโทษสูงสุดไม่เท่ากัน
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3112/2533พนักงานอัยการจังหวัดฉะเชิงเทราโจทก์นายดำรงค์ เกตุสุวรรณ์ กับพวกจำเลย ป.อ. พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 , ม. 73 วรรคสอง พ.ร.บ.ป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ.2507 , ม. 31 วรรคสองตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 73 วรรคสอง มีอัตราโทษขั้นสูงจำคุกยี่สิบปี เป็นโทษที่หนักกว่าโทษตามพระราชบัญญัติป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ. 2507 มาตรา 31 วรรคสองซึ่งมีอัตราโทษจำคุกขั้นสูงสิบห้าปีโดยไม่ต้องคำนึงถึงโทษขั้นต่ำ.(ไพฑูรย์ เนติโพธิ์-นาม ยิ้มแย้ม-ประคนธ์ พันธุ์วิชาติกุล)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุรายการที่ 1/ ของหน้าที่ 1 พิมพ์คำพิพากษาปิดฉบับย่อ