การตีความข้อยกเว้น "ลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน" ในประกาศกระทรวงมหาดไทยว่าครอบคลุมเฉพาะงานบ้านล้วนหรือไม่
ข้อยกเว้น "ไม่รวมถึงลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน" ต้องตีความโดยเคร่งครัด หมายถึงทำงานบ้านอย่างเดียว โดยไม่มีลักษณะการประกอบธุรกิจอื่นรวมอยู่ด้วย
ให้ยกคำพิพากษาศาลแรงงานกลางในประเด็นค่าชดเชยและค่าจ้างส่วนที่ขาด ให้ศาลแรงงานกลางพิจารณาคดีใหม่เฉพาะส่วนดังกล่าว
จำเลยเป็นบริษัทรับทำกรอบรูป จ้างโจทก์เป็นแม่บ้านในบ้านพักผู้จัดการfactory งานบ้านถือเป็นสวัสดิการของนายจ้าง จึงมีลักษณะธุรกิจรวมอยู่
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3206/2533นางสาวลุ้ย แซ่อึ้งหรือแซ่อึ๊งโจทก์บริษัทจงอี จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ข้อความที่ว่า "ไม่รวมถึงลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน" ตามบทนิยามคำว่า "ลูกจ้าง" ในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานและประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ นั้น เป็นข้อยกเว้น ต้องตีความโดยเคร่งครัด ดังนั้น ข้อความดังกล่าวจึงหมายถึงลูกจ้างที่ทำงานเฉพาะที่เป็นงานบ้านอย่างเดียวเท่านั้น โดยงานบ้านนั้นจะต้องมิได้มีลักษณะการประกอบธุรกิจอื่นใดรวมอยู่ด้วย จำเลยเป็นบริษัทจำกัด ประกอบกิจการรับทำกรอบรูปส่งขายต่างประเทศมีลูกจ้างประมาณ 100 คน และ ล. เป็นผู้จัดการโรงงานของจำเลย จำเลยได้จ้างโจทก์เป็นลูกจ้างในตำแหน่งแม่บ้าน มีหน้าที่ซักรีด ทำอาหาร และทำความสะอาดในบ้านพักของ ล. ดังนี้แม้สภาพงานที่โจทก์ทำจะเป็นงานบ้านก็ตาม แต่งานบ้านดังกล่าวจำเลยได้จัดเป็นสวัสดิการให้แก่ ล. ซึ่ง เป็นผู้จัดการโรงงานของจำเลยเอง งานบ้านที่โจทก์ทำจึงมีลักษณะการประกอบธุรกิจของจำเลยรวมอยู่ด้วย ถือไม่ได้ว่าโจทก์เป็นลูกจ้างซึ่งทำงานเกี่ยวกับงานบ้าน โจทก์จึงได้รับความคุ้มครองตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน และเรื่อง การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำมีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชย ค่าจ้างส่วนที่จำเลยจ่ายต่ำกว่าอัตราค่าจ้างขั้นต่ำรวมทั้งดอกเบี้ยและเงินเพิ่มโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๓๑ จำเลยได้จ้างโจทก์เป็นลูกจ้างครั้งสุดท้ายทำหน้าที่ในตำแหน่งแม่บ้าน อัตราค่าจ้างสุดท้ายเดือนละ ๑,๘๐๐ บาท ต่อมาเมื่อวันที่ ๒๖ มกราคม ๒๕๓๓ จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำความผิดและไม่บ