การกระทำที่จำเลยเอาอาวุธปืนของผู้ตายไปหลังจากแย่งปืนกันแล้ว เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ ไม่ใช่ชิงทรัพย์
ความผิดฐานชิงทรัพย์ต้องมีเจตนาใช้กำลังประทุษร้ายหรือขู่เข็ญเพื่อเอาทรัพย์ หากเจตนาเอาทรัพย์เกิดขึ้นภายหลังจากการใช้กำลังแล้ว ย่อมเป็นความผิดฐานลักทรัพย์เท่านั้น
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสองไม่มีความผิดฐานชิงทรัพย์ แต่จำเลยที่ 1 มีความผิดฐานลักทรัพย์ในเวลากลางคืนโดยมีอาวุธตามมาตรา 335(1)(7) วรรคสาม ให้จำคุก 2 ปี เมื่อรวมโทษแล้วคงจำคุกตลอดชีวิต
จำเลยที่ 1 โกรธผู้ตายที่ตามหาจับกุม จึงพามีดไปหาผู้ตาย เกิดกอดปล้ำแย่งปืนกัน ผู้ตายถูกยิงล้มลง จำเลยที่ 1 จึงเอาปืนของผู้ตายหนีไปเพื่อประโยชน์ส่วนตัว โดยจำเลยที่ 2 ไม่มีส่วนร่วม
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3880/2533พนักงานอัยการจังหวัดสุพรรณบุรีโจทก์พลทหารสมหมาย มีชนะ กับพวกจำเลย ป.อ. , ม. 339 ป.วิ.อ. ม. 213, ม. 225ก่อนเกิดเหตุจำเลยที่ 1 โกรธผู้ตาย เพราะเหตุที่ผู้ตายไปตามหาจำเลยที่ 1 เพื่อจะจับกุม จำเลยทั้งสองจึงมาหาผู้ตายโดยจำเลยที่ 1 นำมีดติดตัวมาด้วย เมื่อผู้ตายจะจับกุม จำเลยที่ 1 กับผู้ตายจึงเกิดกอดปล้ำแย่งอาวุธปืนกัน จำเลยที่ 1 แย่งอาวุธปืนมาได้จึงยิงผู้ตายล้มลง จำเลยที่ 1 จึงเอาอาวุธปืนของผู้ตายหลบหนีไปด้วยเพื่อประโยชน์ส่วนตัว โดยจำเลยที่ 2 มิได้มีส่วนร่วมอยู่ด้วยจำเลยที่ 1 คงมีความผิดฐานลักทรัพย์ในเวลากลางคืนโดยมีอาวุธเท่านั้นไม่มีความผิดฐานชิงทรัพย์ เหตุดังกล่าวเป็นเหตุลักษณะคดีศาลฎีกามีอำนาจพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยที่ 2 ซึ่งมิได้อุทธรณ์ฎีกาได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 ประกอบด้วย มาตรา 225โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘, ๒๘๙, ๓๓๙, ๓๗๑, ๘๓, ๙๑, ๙๒ พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ ริบมีดดาบ หัวกระสุนปืนของกลาง และคืนอาวุธปืนของกลางแก่เจ้าของ จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๙(๒), ๓๓๙ วรรคท้าย, ๓๗๑, ๘๓ นอกจากนี้จำเลยที่ ๑ มีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. ๒๔๙๐ มาตรา ๗, ๘ ทวิ วรรคหนึ่ง, ๗๒ วรรคสาม, ๗๒ ทวิวรรคสอง เฉพาะจำเลยที่ ๑ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๘๙(๒), ๘๓ อันเป็นบทที่มีโทษหนักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๙๐ โดยให้ประหารชีวิตกระทงหนึ่งฐานมีอาวุธปืน และเครื่องกระสุนปืนโดย