ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5990/2533

ประเด็นกฎหมาย

เงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรอง และเงินช่วยเหลือค่าที่พักของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ไม่ใช่เงินเดือนของข้าราชการหรือลูกจ้างของรัฐบาล จึงไม่อยู่ในข้อยกเว้นก

หลักกฎหมาย

เงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรอง และเงินช่วยเหลือค่าที่พักของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร มิใช่เงินเดือน และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมิใช่ข้าราชการหรือลูกจ้างของรัฐบาล จึงไม่อยู่ในความหมายของเงินเดือนของข้าราชการหรือลูกจ้างของรัฐบาลตาม ป.วิ.พ. มาตรา 286(2) โจทก์ย่อมขอบังคับคดีได้ และไม่มีกฎหมายให้อำนาจศาลกำหนดเงิน

คำวินิจฉัย

พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นออกหมายอายัดเงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรอง และเงินช่วยเหลือค่าที่พักของจำเลยที่ 1 เดือนละ 5,000 บาท ส่งมายังศาลชั้นต้นเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษาแก่โจทก์จนครบ

ข้อเท็จจริงสำคัญ

จำเลยที่ 1 เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร มีรายได้จากเงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรอง และเงินช่วยเหลือค่าที่พักประมาณเดือนละ 20,000 บาท โจทก์ขออายัดเงินดังกล่าวเดือนละ 5,000 บาท เพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5990/2533ธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัดโจทก์นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา กับพวกจำเลย ป.วิ.พ. เงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรองและเงินช่วยเหลือค่าที่พักของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมิใช่เงินเดือน ทั้งตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมิใช่ข้าราชการเงินทั้ง 3 ประเภทจึงไม่อยู่ในความหมายของเงินเดือนของข้าราชการหรือลูกจ้างของ รัฐบาล ตามป.วิ.พ. มาตรา 286(2) โจทก์ย่อมขอบังคับคดีได้ กรณีนี้ไม่มีกฎหมายให้อำนาจศาลกำหนดเงินจำนวนตามที่เห็นสมควร เพื่อมิให้ต้องรับผิดในการบังคับคดีดังเช่นกรณีตาม ป.วิ.พ. มาตรา 286 (1) (3) (4)คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้แก่โจทก์ แต่จำเลยทั้งสองไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษา ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา มีรายได้จากเงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรอง และเงินช่วยเหลือค่าที่พักประมาณเดือนละ ๒๐,๐๐๐ บาท โจทก์ขอให้ศาลมีคำสั่งอายัดเงินได้ของจำเลยที่ ๑ โดยให้รัฐสภาส่งเงินอายัดเดือนละ๕,๐๐๐ บาท มายังศาลชั้นต้นเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์ตามคำพิพากษาจนครบถ้วน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นออกหมายอายัดเงินจำนวนเดือนละ ๕,๐๐๐ บาท ไปยังรัฐสภาให้ส่งเงินมายังศาลชั้นต้นเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษาแก่โจทก์จนครบ จำเลยที่ ๑ ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เงินทั้ง ๓ ประเภทที่โจทก์ร้องขออายัดได้แก่ เงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรองและเงินช่วยเหลือค่าที่พักของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเห็นได้โดยแจ้งชัดและเข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบายว่ามิใช่เงินเดือนทั้งตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมิใช่ข้าราชการ เงินทั้ง ๓ ประเภท จึงไม่อยู่ในความหมายของเงินเดือนของข้าราชการหรือลูกจ้างของรัฐบาล