ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2162/2545พนักงานอัยการจังหวัดชัยภูมิโจทก์นายเสถียร ภูติโส กับพวกผู้ร้อง ป.วิ.อ. ม. 118ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ร้องกับจำเลยเป็นเพียงทนายความกับลูกความ ไม่ปรากฏว่าผู้ร้องเป็นญาติ หรือมีความสัมพันธ์ในการที่จะนำเงินสดถึง 200,000 บาท มาเป็นหลักประกันให้จำเลย อนึ่ง ป.วิ.อ. มาตรา 118 บัญญัติให้คืน หลักประกันแก่ผู้ที่ควรรับไป เมื่อจำเลยยื่นคำคัดค้านว่าเงินที่วางประกันเป็นของจำเลยและพยานของจำเลยเบิกความเป็นลำดับเชื่อมโยงกันมีเหตุผลมีน้ำหนักดีกว่าพยานหลักฐานของผู้ร้องที่ศาลชั้นต้นส่งคืนหลักประกันตามสัญญาค้ำประกันให้แก่จำเลยจึงชอบแล้วคดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๔๑, ๙๑, ๘๓ พระราชบัญญัติจัดหางานและคุ้มครองคนหางาน พ.ศ. ๒๕๒๘ มาตรา ๔, ๓๐, ๘๒, ๙๑ ตรี ให้จำเลยคืนหรือใช้เงิน ๗๕๐,๐๐๐ บาท แก่ผู้เสียหาย จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาลงโทษจำเลยกับให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน ๗๕๐,๐๐๐ บาท แก่ผู้เสียหายทั้งสิบห้าคน จำเลยอุทธรณ์ ผู้ร้องยื่นคำร้องขอปล่อยชั่วคราวจำเลยระหว่างอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งอนุญาตโดยถือหลักทรัพย์และสัญญาประกันเดิมที่เคยทำไว้ต่อศาลชั้นต้น ตามสัญญาประกันลงวันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๓๙ ต่อมาเมื่อศาลอุทธรณ์ภาค ๓ มีคำพิพากษาแล้ว ผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนหลักประกันคือเงินสด ๒๐๐,๐๐๐ บาท แต่จำเลยคัดค้านว่าเงินดังกล่าวเป็นของจำเลย ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษายกยกคำสั่งศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนคำร้องของผู้ร้องแล้วมีคำสั่งใหม่ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้อง คืนหลักประกันตามสัญญาประกันให้แก่จำเลย ผู้ร้องอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๓