ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1701/2548พนักงานอัยการจังหวัดพิษณุโลก (แผนกคดีเยาวชนและครอบครัว)โจทก์เด็กหญิงเกี๊ยหรือเกี้ยหรือเกี๊ยะ แซ่หว้าจำเลย ป.อ. ม. 336 วรรคหนึ่ง ป.วิ.อ. ม. 43, ม. 44, ม. 186 (9), ม. 192โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานวิ่งราวทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 336 และขอให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน 6,100 บาท แก่ผู้เสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 6 ฟังว่าจำเลยกระทำความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 336 วรรคหนึ่ง แต่ไม่วินิจฉัยตามคำขอให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ของโจทก์ จึงเป็นการไม่ชอบ แต่ที่โจทก์ขอให้คืนหรือใช้เงินแก่ผู้เสียหาย ซึ่งตามฟ้องระบุเป็นเงินของนาง ซ. ยายผู้เสียหาย จึงบังคับให้จำเลยคืนหรือใช้เงินแก่ผู้เสียหายไม่ได้ แต่ให้คืนหรือใช้เงินแก่นาง ซ. ยายผู้เสียหายโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 336 และให้จำเลยคืนหรือใช้เงินจำนวน 6,100 บาท แก่ผู้เสียหาย จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 6 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 336 วรรคหนึ่ง ขณะกระทำผิดจำเลยอายุ 13 ปีเศษ (ที่ถูกต้องระบุว่าไม่ต้องรับโทษตาม ป.อ. มาตรา 74 วรรคหนึ่ง) เมื่อได้พิจารณาถึงอายุ ประวัติ ความประพฤติ สติปัญญา การศึกษาอบรม สุขภาพ ภาวะแห่งจิต นิสัย อาชีพ และฐานะของจำเลยตลอดจนสิ่งแวดล้อมทั้งปวงเกี่ยวกับจำเลย และของบิดามารดาตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2534 มาตรา 78 ประกอบ ป.อ. มาตรา 74 (5) แล้ว ให้ส่งตัวจำเลยไปฝึกและอบรมยังสถานฝึกและอบรมของสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดพิษณุโลก มีกำหนด 1 ปี นับแต่วันถูกควบคุมตัววันที่ 13 กรกฎาคม 2544 ซึ่งถือว่าจำเลยถูกฝึกและอบรมครบกำ