ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4321 - 4323/2548

ประเด็นกฎหมาย

การที่นายจ้างประกาศเปลี่ยนวันหยุดตามประเพณีโดยลูกจ้างทำงานที่ไม่เข้าข่ายกฎกระทรวง ถือเป็นการละทิ้งหน้าที่หรือไม่

หลักกฎหมาย

ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 29 วรรคสุดท้าย และกฎกระทรวง ฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2541) นายจ้างจะตกลงเปลี่ยนวันหยุดตามประเพณีกับลูกจ้างได้เฉพาะงานที่มีลักษณะหรือสภาพตามที่กำหนดในกฎกระทรวงเท่านั้น หากงานของลูกจ้างไม่เข้าข่าย การประกาศเปลี่ยนวันหยุดย่อมไม่ชอบ และวันหยุดเดิมยังคงมีผล การที่ลูกจ้างไม

คำวินิจฉัย

พิพากษายืนตามศาลแรงงานกลางที่ยกคำร้องขอให้อนุญาตเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสามโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย

ข้อเท็จจริงสำคัญ

ผู้ร้องประกาศให้วันเสาร์ที่ 12 เมษายน 2546 เป็นวันหยุดชดเชยวันจักรี (วันอาทิตย์ที่ 6 เมษายน 2546) และให้ลูกจ้างทำงานในวันจันทร์ที่ 7 เมษายน 2546 ซึ่งเป็นวันหยุดชดเชยวันจักรีตามปกติ ผู้คัดค้านทั้งสามทำงานในวันจันทร์ที่ 7 เมษายน 2546 เฉพาะช่วงเช้า (8-12 น.) และหยุดช่วงบ่าย (13-17 น.) งานที่ผู้คัดค้านท

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4321 - 4323/2548บริษัทเอ็มเอ็มไอ พรีซิชั่น (ไทยแลนด์) จำกัดผู้ร้องนางสาวสุธิลา ลืนคำ กับพวกผู้คัดค้าน พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 ม. 29 วรรคสุดท้าย กฎกระทรวง ฉบับที่ 4 (พ.ศ.2541) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 29 วรรคสุดท้าย บัญญัติถึงงานที่มีลักษณะและสภาพของงานประเภทต่าง ๆ ว่า นายจ้างอาจตกลงกับลูกจ้างเพื่อหยุดงานในวันอื่นชดเชยวันหยุดตามประเพณีได้ถ้าเป็นงานประเภทใดประเภทหนึ่งตามที่ระบุไว้ในกฎกระทรวงฉบับที่ 4 การที่ผู้ร้องประกาศให้นำวันหยุดวันเสาร์ที่ 12 เมษายน 2546 แลกกับวันจักรี ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ที่ 6 เมษายน 2546 โดยให้ผู้คัดค้านทั้งสามและพนักงานทุกคนมาทำงานในวันหยุดชดเชยวันจักรีในวันจันทร์ที่ 7 เมษายน 2546 นั้น เมื่องานที่ผู้คัดค้านทั้งสามทำไม่ใช่งานประเภทใดประเภทหนึ่งตามกฎกระทรวงฉบับที่ 4 จึงไม่อาจตกลงเปลี่ยนวันหยุดตามประเพณีได้ มีผลเท่ากับวันจันทร์ที่ 7 เมษายน 2546 ยังเป็นวันหยุดตามประเพณีชดเชยวันจักรี การที่ผู้คัดค้านทั้งสามมาทำงานในวันหยุดดังกล่าวเฉพาะช่วงเวลาตั้งแต่ 8 นาฬิกา ถึง 12 นาฬิกา จะถือว่าในช่วงเวลาตั้งแต่ 13 นาฬิกา ถึง 17 นาฬิกา ที่ผู้คัดค้านทั้งสามไม่เข้าทำงานเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุอันสมควรและจงใจทำให้ผู้ร้องได้รับความเสียหายหาได้ไม่ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านทั้งสามซึ่งเป็นกรรมการลูกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 119 ผู้คัดค้านทั้งสามสำนวนยื่นคำคัดค้านขอให้ยกคำร้องของผู้ร้อง ศาลแรงงานกลางพิพากษายกคำร้องทั้งสามสำนวน ผู้ร้องทั้งสามสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวิ