ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1771/2540พันเอก บพัตร กลางกัล ยาโจทก์นาง ปิยะรัตน์ กลางกัล ยาจำเลย ป.พ.พ. ม. 1516 (4/2) ป.วิ.พ. ม. 142โจทก์จำเลยได้แยกกันอยู่โดยมิได้อยู่กินฉันสามีภรรยาตั้งแต่ พ.ศ. 2531 ระหว่างที่โจทก์แยกไปนั้นจำเลยเองก็ทราบดีกว่าโจทก์ไปพักอยู่ที่ใดแต่จำเลยก็มิได้ขวยขวายที่จะไปอยู่กันฉันสามีภรรยา โดยต่างคนต่างอยู่นับถึงวันฟ้องเป็นเวลานานถึง 6 ปี ตามพฤติการณ์ฟังได้ว่าจำเลยสมัครใจแยกกันอยู่กับโจทก์เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปี โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องหย่าจำเลยได้ คดีนี้จำเลยฟ้องแย้งขอให้บังคับโจทก์จ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรเดือนละ 5,000 บาท นับแต่วันฟ้องแย้งคือวันที่5 เมษายน 2537 จนกว่าบุตรจะบรรลุนิติภาวะ ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์จ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรแก่จำเลยเดือนละ 5,000 บาท นับแต่วันฟ้องคือวันที่ 14 มกราคม 2537จนกว่าบุตรจะบรรลุนิติภาวะ และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเป็นการพิพากษาเกินไปกว่าที่จำเลยฟ้องแย้งไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขให้ถูกต้องโจทก์ฟ้องว่า โจทก์อยู่กันฉันสามีภรรยาและจดทะเบียนสมรสกับจำเลยเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2519 โดยอยู่กันที่บ้านเลขที่ 33/395ถนนโชคชัย 4 แขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร ซึ่งจำเลยเป็นเจ้าของร่วมกับพี่สาวและน้องสาวของจำเลย ต่อมาประมาณเดือนมกราคม 2531 จำเลยด่าว่าดูหมิ่นเหยียดหยามโจทก์อย่างร้ายแรงพร้อมกับขับไล่โจทก์ออกจากบ้าน โจทก์จึงออกไปพักอาศัยอยู่ที่อื่นตั้งแต่นั้นมา โจทก์และจำเลยต่างฝ่ายต่างสมัครใจแยกกันอยู่จนถึงขณะยื่นฟ้องเป็นเวลานานเกินกว่า 3 ปี แล้ว โจทก์และจำเลยไม่อาจจะอยู่กินฉันสามีภรรยาร่วมกันได้โดยปกติสุข ขอให้ศาลพิ