ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4586/2540นาง เชื้อ ชะเอม เท ศโจทก์นาย สุด ชื่น ฟักจำเลย ป.วิ.พ. ม. 127, ม. 156หนังสือสัญญาให้ที่ดินที่ทำต่อเจ้าพนักงานที่ดินในการที่ พ.จดทะเบียนยกที่ดินให้แก่จำเลยเป็นเอกสารมหาชนซึ่งพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ทำขึ้นย่อมสันนิษฐานว่าเป็นของแท้จริงและถูกต้อง เป็นหน้าที่ของโจทก์ที่ถูกอ้างเอกสารฉบับนี้มายันต้องนำสืบความไม่บริสุทธิ์หรือความไม่ถูกต้องแห่งเอกสารตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 127เมื่อโจทก์ไม่สามารถนำสืบให้เห็นได้ว่าหนังสือสัญญาให้ที่ดินดังกล่าวไม่บริสุทธิ์หรือไม่ถูกต้อง ก็ต้องฟังว่าเอกสาร ดังกล่าวเป็นของแท้จริงและถูกต้อง ศาลฎีกามีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นฎีกาให้ครบถ้วนตามราคาที่ดินที่พิพาทก่อนอ่านคำพิพากษาศาลฎีกา แต่โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอดำเนินคดีในชั้นฎีกาอย่างคนอนาถา ในกรณีเช่นนี้ศาลชั้นต้นมีหน้าที่จะต้องสั่งคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาในชั้นฎีกาของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 156 วรรคสามการที่ศาลชั้นต้นไต่สวนพยานโจทก์จนเสร็จสิ้นแล้วส่งสำนวนมาให้ศาลฎีกาสั่งจึงเป็นการไม่ชอบ แต่เมื่อศาลชั้นต้นได้ไต่สวนพยานมาในชั้นนี้เสร็จสิ้นแล้ว ศาลฎีกาจึงมีคำสั่งไปเสียทีเดียวโจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาว่าหนังสือสัญญาให้ที่ดินโฉนดเลขที่ 1178 เป็นเอกสารปลอมและเป็นโมฆะ ให้เพิกถอนเสีย ให้กรรมสิทธิ์คงเป็นของนายพุดหรือพุฒ ชื่นฟัก ตามเดิมจำเลยให้การว่า เดิมที่ดินพิพาทโฉนดเลขที่ 1178 มีเนื้อที่ 106 ไร่ 2 งาน 7 ตารางวา มีชื่อนายพุด ชื่นฟักบิดาโจทก์และจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ ต่อมาเมื่อปี 2504 โจทก์และทายาทคนอื่นไม่ประสงค์ที่จะได้ที่ดินแต่ต้องการเงินจากนายพุดนายพุดจึงขายที่ดินดังกล่าวให้นายปิ่น