เงินบำเหน็จตัดตอนที่จำเลยจ่ายให้โจทก์รวมค่าชดเชยตามกฎหมายด้วยหรือไม่ และโจทก์มีสิทธิเรียกค่าชดเชยอีกหรือไม่
ตามคำสั่งกระทรวงอุตสาหกรรมที่ 124/2501 ข้อ 37 หากเงินบำเหน็จมากกว่าค่าชดเชย ให้ตัดเงินบำเหน็จออกเท่ากับค่าชดเชย ถือว่าเป็นการจ่ายค่าชดเชยแล้ว การจ่ายเงินบำเหน็จตัดตอนเป็นการจ่ายค่าชดเชยรวมไปด้วย ไม่ขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย ข้อ 46 และไม่เป็นโมฆะ
เมื่อเงินบำเหน็จที่โจทก์แต่ละคนได้รับไปแล้วมีจำนวนสูงกว่าค่าชดเชยที่โจทก์ทั้งสิบสามมีสิทธิได้รับ โจทก์ทั้งสิบสามจึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชยจากจำเลยอีก พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งสิบสามสำนวน
โจทก์ทั้งสิบสามเป็นลูกจ้างของจำเลย ถูกเลิกจ้างเนื่องจากเกษียณอายุ โดยไม่ได้กระทำความผิด จำเลยจ่ายเงินบำเหน็จตัดตอนเป็นรายปีให้โจทก์ตามบันทึกข้อตกลงลงวันที่ 3 มีนาคม 2524 และเงินบำเหน็จที่โจทก์แต่ละคนได้รับมีจำนวนสูงกว่าค่าชดเชยที่โจทก์มีสิทธิได้รับ
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 297/2541นาย ประทูล เขียว บัวโจทก์บริษัท สุรา ม หา ราษฎร จำกัด ( มหาชนจำเลย ป.พ.พ. ม. 11, ม. 150, ม. 171 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46ตามคำสั่งกระทรวงอุตสาหกรรมที่ 124/2501 ข้อ 37 กำหนดว่าในกรณีที่พนักงานประจำมีสิทธิได้รับทั้งเงินชดเชยตามกฎหมายว่าด้วยแรงงานตามความในข้อ 23 และ 24 และเงินบำเหน็จตามระเบียบนี้ ถ้าเงินบำเหน็จมากกว่าเงินชดเชย ให้ตัดเงินบำเหน็จออกเท่ากับจำนวนเงินชดเชย แต่ถ้าเงินบำเหน็จน้อยกว่าเงินชดเชยก็ให้ได้รับแต่เงินชดเชยอย่างเดียว และตามบันทึกข้อตกลงฉบับลงวันที่ 3 มีนาคม 2524 ข้อ 3.1 กำหนดว่า การจ่ายเงินบำเหน็จตัดตอนเป็นรายปี บริษัทตกลงจ่ายแก่ผู้ขอรับให้แล้วเสร็จภายในวันที่ 31 ธันวาคม ของปีทำงานนั้น ๆ ส่วนลูกจ้างที่ไม่ประสงค์จะรับเงินบำเหน็จตัดตอนเป็นรายปี คงให้ปฏิบัติตามข้อผูกพันในสัญญาเช่า จึงเห็นได้ว่าตามข้อกำหนดของคำสั่งกระทรวงอุตสาหกรรมดังกล่าวมุ่งประสงค์ที่จะให้จำเลยผู้เป็นนายจ้างจ่ายเงินชดเชยในขณะที่ออกคำสั่งนั้นซึ่งหมายถึงค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 ที่ประกาศใช้ในเวลาต่อมาและยังมีผลใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันให้แก่พนักงานหรือคนงานของกรมโรงงานอุตสาหกรรมตามกฎหมายว่าด้วยแรงงานแต่เพียงอย่างเดียวหาได้ประสงค์ให้มีสิทธิได้รับเงินเต็มจำนวนทั้งสองประเภทไม่ดังนั้นในกรณีที่พนักงานหรือคนงานมีสิทธิได้รับทั้งค่าชดเชยมากกว่าค่าชดเชย ก็ให้ตัดเงินบำเหน็จออกเท่ากับจำนวนค่าชดเชยซึ่งถือได้ว่าเป็นการจ่ายค่าชดเชยให้แล้วเช่นกัน เพียงแต่มีการจ่ายรวมกันไปกับเงินบำเหน็จเท่านั้น และในกรณีที่เงินบำเหน็จมีจำนวนน้อยกว่าค่าชดเชยก็ให้ได้รับแต่ค่าชดเชยเพียงอย่างเดียวที่พนักงา