การจำแนกประเภทพิกัดศุลกากรของเครื่องโทรศัพท์ไร้สายที่ต้องใช้คู่สายโทรศัพท์ในการทำงาน ว่าจัดอยู่ในประเภท 8517.10 (เครื่องรับโทรศัพท์) หรือ 8525.20 (เคร
สินค้าที่ต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์จึงจะใช้งานได้ จัดเป็นเครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์แบบใช้สาย อยู่ในประเภทพิกัด 8517.10 การที่เจ้าหน้าที่ตรวจปล่อยสินค้าไปแล้วโดยผิดพลาด ไม่เป็นอุปสรรคต่อการประเมินภาษีเพิ่มเติม เนื่องจากหน้าที่เสียภาษีเกิดขึ้นตั้งแต่นำสินค้าเข้า และการประเมินเพิ่มเติมไม่ใช
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินภาษีอากรจำนวน 639,396 บาท พร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าในอัตราร้อยละหนึ่งต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับชำระเงินเพิ่มภาษีการค้าในอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้า 30,633 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ แต่ทั้งนี้เงินเพิ่มในส่วนนี้ต้องไม่เกินจำนวนภาษีการค้าที่ต้องชำระ และชำระเงินเพิ่มภาษีบำรุงเทศบาลในอัตราร้อยละ 10 ของเงินเพิ่มภาษีการค้าแก่โจทก์
จำเลยที่ 1 นำเข้าเครื่องโทรศัพท์ไร้สาย 200 เครื่องจากญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2534 สำแดงพิกัด 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5 ต่อมาโจทก์เห็นว่าสินค้าต้องใช้คู่สายโทรศัพท์จึงใช้งานได้ ควรจัดอยู่ในพิกัด 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1177/2541กรมศุลกากร กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด วิศวกรรม เทคนิค กับพวกจำเลย พ.ร.บ.ศุลกากร พ.ศ.2469 ม. 10 วรรคสอง, ม. 10 ทวิ วรรคหนึ่ง พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2530 ม. 7, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 85.17, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 8517.10, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภทที่ 85.25, บัญชีพิกัดอัตราอากรขาเข้า ประเภท ที่ 8525.20สินค้าพิพาทต้องใช้คู่สายขององค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยจึงจะใช้งานได้ จึงต้องจัดเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10เพราะพิกัดนี้เป็นพิกัดย่อยของพิกัดใหญ่ประเภทที่ 85.17ซึ่งระบุว่าได้แก่เครื่องอุปกรณ์ไฟฟ้าสำหรับโทรศัพท์หรือโทรเลขแบบใช้สาย เมื่อสินค้าพิพาทจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 8517.10 อัตราภาษีร้อยละ 40 แต่จำเลยที่ 1 สำแดงและชำระภาษีอากรในประเภทพิกัดที่ 8525.20 อัตราภาษีร้อยละ 5จำเลยที่ 1 จึงชำระภาษีอากรไว้ไม่ถูกต้อง พนักงานเจ้าหน้าที่ของโจทก์ที่ 1 ย่อมมีอำนาจประเมินให้จำเลยที่ 1 ชำระเพิ่มเติมเสียให้ถูกต้องได้ มิพักต้องคำนึงว่าการประเมินผิดพลาดในชั้นแรกที่ตรวจปล่อยสินค้านั้นเป็นการกระทำโดยสุจริตของพนักงานเจ้าหน้าที่หรือไม่ ทั้งมิใช่เป็นการบังคับใช้กฎหมายให้มีผลย้อนหลังเป็นโทษแก่จำเลย เนื่องจากหน้าที่เสียค่าภาษีของจำเลยเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่จำเลยนำของเข้ามาในราชอาณาจักรสำเร็จโจทก์ฟ้องขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 639,396 บาทพร้อมเงินเพิ่มอากรขาเข้าร้อยละ 1 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินอากรขาเข้าจำนวน 354,545 บาท เป็นรายเดือนเงินเพิ่มภาษีการค้าอัตราร้อยละ 1.5 ต่อเดือนหรือเศษของเดือนจากต้นเงินภาษีการค้าจำนวน 30,633 บาท เป็นรายเดือน นับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำร