ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2300/2541นาย สุทิน ตั๋น สกุลโจทก์นาง ไพจิตร ตั๋น สกุลจำเลย ป.พ.พ. ม. 139, ม. 144 ป.วิ.พ. ม. 224 วรรคสองโจทก์ฟ้องขอให้แสดงว่าที่ดินและบ้านพิพาทซึ่งโจทก์ให้จำเลยอยู่อาศัยเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่ดินและบ้านพิพาท และห้ามจำเลยกับบริวาร เข้าเกี่ยวข้อง จำเลยให้การต่อสู้ว่าที่ดินเป็นของบุตรจำเลยส่วนบ้านพิพาทเป็นของจำเลย จึงต้องถือว่าจำเลยได้โต้แย้งสิทธิในบ้านพิพาทแล้ว และศาลชั้นต้นก็ได้กำหนดทุนทรัพย์บ้านพิพาทไว้ในราคา 70,000 บาท ดังนี้ แม้จะเป็นคดีฟ้องขับไล่จำเลยออกจากอสังหาริมทรัพย์อันอาจให้เช่าได้ในขณะยื่นคำฟ้องไม่เกินเดือนละสี่พันบาท แต่เมื่อจำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ์ในบ้านพิพาทว่าเป็นของตน จึงเป็นกรณีที่ราคาทรัพย์พิพาทในชั้นอุทธรณ์เกินห้าหมื่นบาท ฉะนั้นจึงไม่ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 224 วรรคสองโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดพิพาทเนื้อที่รวม 3 งาน 96 2/10 ตารางวา ราคาประมาณ 300,000 บาทที่ดินทั้งสามโฉนดดังกล่าวมีอาณาเขตติดต่อเป็นแปลงเดียวกันโดยมีบ้านเลขที่ 1/1 ของโจทก์ปลูกสร้างอยู่บนที่ดินดังกล่าวด้วยโจทก์ได้ให้นายสุวิทย์กับจำเลยพักอาศัยอยู่ในบ้านดังกล่าวด้วยกัน ต่อมานายสุวิทย์ย้ายไปอยู่ที่กรุงเทพมหานคร แต่จำเลยกับบุตรยังคงพักอาศัยอยู่ในบ้านดังกล่าว ต่อมาจำเลยรื้อหลังคาบ้านของโจทก์โดยไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์ไปแจ้งความต่อเจ้าพนักงานตำรวจแต่จำเลยกลับเถียงกรรมสิทธิ์ การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้พิพากษาว่าบ้านเลขที่ 1/1 และที่ดินตามโฉนดที่ดินพิพาทดังกล่าวเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากบ้านและที่ดินดังกล่าว