สิทธิการลาป่วยของลูกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12 ไม่จำเป็นต้องป่วยจนไม่สามารถทำงานได้ เพียงแต่ป่วยจริงก็มีสิทธิลาได้
ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12 มิได้บัญญัติว่าลูกจ้างจะต้องมีอาการป่วยจนไม่สามารถทำงานได้จึงมีสิทธิลาป่วยได้ เพียงแต่ลูกจ้างป่วยจริงและยื่นใบลาป่วยก็มีสิทธิลาได้
พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าจ้างจำนวน 195 บาท แก่โจทก์
โจทก์เป็นลูกจ้างของจำเลย ทำงานตำแหน่งคนงาน ได้รับค่าจ้างวันละ 195 บาท วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2540 โจทก์ยื่นใบลาป่วยพร้อมใบรับรองแพทย์ จำเลยไม่อนุญาตและไม่จ่ายค่าจ้างอ้างว่าโจทก์ไม่ได้ป่วยจริงเพราะสามารถไปไหนมาไหนได้ แต่ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ป่วยจริง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2598/2541นางสาว กุลนิภา กลัก ทองคำโจทก์บริษัท ไก่ สด เซ นทาโก จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12, ข้อ 29, ข้อ 30ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 12 มิได้มีบทบัญญัติว่า ลูกจ้างจะต้องมีอาการป่วยจนไม่สามารถทำงานได้จึงมีสิทธิลาป่วยได้ การที่โจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างป่วยจริงแล้วยื่นใบลาป่วย จึงมิใช่เป็นการลาป่วยเท็จ และเมื่อเป็นสิทธิของโจทก์ที่จะลาได้ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12จำเลยจึงจ่ายค่าจ้างในวันลาดังกล่าวแก่โจทก์โจทก์ฟ้องว่า เมื่อประมาณปี 2530 จำเลยจ้างโจทก์เข้าทำงานตำแหน่งคนงาน ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายวันละ 195 บาท กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวันที่ 10 และ 25 ของเดือน ต่อมาวันที่ 26 กุมภาพันธ์2540 โจทก์ยื่นใบลาป่วยพร้อมใบรับรองของแพทย์ และในวันที่ 4 มีนาคม 2540 โจทก์ได้ขอลาป่วยอีก จำเลยไม่อนุญาตทั้งไม่จ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างจำนวน 390 บาท แก่โจทก์จำเลยให้การว่า สำหรับวันลาป่วยเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2540จำเลยได้จ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์เรียบร้อยแล้ว ส่วนวันลาป่วยเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2540 โจทก์ไม่ได้ป่วยจริงสามารถไปไหนมาไหนได้จึงเป็นการลาป่วยเท็จ จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างจำนวน 195 บาท แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าสิทธิการลาป่วยของลูกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 12 หมายถึง การลาป่วยที่ต้องถึงขนาดไม่สามารถไปทำงานได้ มิใช่เป็นกรณีเจ็บป่วยเหมือนบุคคลทั่วไป การที่โจทก์นั่งรถไปกับนายสมยศไปขายของอยู่ข้างโรงงา