การเสพเมทแอมเฟตามีนของผู้ขับขี่หลังจากประกาศกระทรวงสาธารณสุขเปลี่ยนสถานะเป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 1 แล้ว ยังเป็นความผิดตาม พ.ร.บ.จราจรทางบก มาตรา 43 ทว
พระราชบัญญัติจราจรทางบก มาตรา 43 ทวิ วรรคหนึ่ง ห้ามผู้ขับขี่เสพวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทกลุ่มแอมเฟตามีนหรือวัตถุออกฤทธิ์อื่นที่อธิบดีกำหนดเท่านั้น ไม่รวมถึงยาเสพติดให้โทษประเภท 1 เมื่อเมทแอมเฟตามีนถูกเปลี่ยนสถานะเป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 1 โดยประกาศกระทรวงสาธารณสุข การเสพเมทแอมเฟตามีนจึงไม่ครบองค์
การกระทำของจำเลยไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43 ทวิ วรรคหนึ่ง และ 157 ทวิ วรรคหนึ่ง แต่ยังคงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 57 และ 91 ศาลฎีกาพิพากษาแก้โทษจำคุกจำเลยเป็น 6 เดือน ลดเหลือ 3 เดือน
จำเลยเป็นผู้ขับรถและเสพเมทแอมเฟตามีน ขณะนั้นประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 97 และ 135 (พ.ศ.2539) มีผลใช้บังคับแล้ว ทำให้เมทแอมเฟตามีนไม่เป็นวัตถุออกฤทธิ์ประเภท 2 แต่เป็นยาเสพติดให้โทษประเภท 1
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4084/2541พนักงานอัยการ จังหวัด ยโสธรโจทก์นาย คำ มา คุณ บุตรจำเลย พ.ร.บ.จราจรทางบก ม. 43 ทวิ วรรคหนึ่ง, ม. 157 ทวิ วรรคหนึ่ง พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2465 ม. 57, ม. 91 ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 97 (พ.ศ.2539) ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 135 (พ.ศ.2539) เรื่อง ระบุชื่อและประเภทยาเสพติดให้โทษ ขณะที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ขับรถเสพเมทแอมเฟตามีนตามฟ้องได้มีประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 97 และฉบับที่ 135ใช้บังคับอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งมีผลทำให้เมทแอมเฟตามีนไม่เป็นวัตถุออกฤทธิ์ในประเภท 2 อีกต่อไป และระบุให้เมทแอมเฟตามีนเป็นยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 การที่จำเลยซึ่งเป็นผู้ขับขี่เสพเมทแอมเฟตามีน จึงเป็นการกระทำที่ไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามบทบัญญัติมาตรา 43 ทวิ วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 ศาลย่อมไม่อาจพิพากษาลงโทษจำเลยตามบทบัญญัติมาตราดังกล่าว เมื่อการเสพเมทแอมเฟตามีนของผู้ขับรถในขณะขับรถไม่อาจ ถือเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกฯมาตรา 43 ทวิ วรรคหนึ่ง จึงไม่อาจสั่งให้พักหรือเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ได้อยู่ในตัวโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 57 และ 91 พระราชบัญญัติจราจรทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 43 ทวิ และ 157 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 90 พักการใช้ใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ของจำเลยมีกำหนดไม่น้อยกว่า 6 เดือน หรือเพิกถอนใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ของจำเลยจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 57 และ 91 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43 ทวิ และ 157 ทวิ (ที่ถูกเป็นมาตรา 43 ทวิ วรรคหนึ่ง และ 157 ทวิ วรรคหนึ่ง) เป็นการกร