ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1286/2542นาย ลา วง ษ์ ทองโจทก์นาย ดี เหินหาญจำเลย ป.พ.พ. ม. 438, ม. 443 ป.วิ.พ. ม. 84, ม. 142, ม. 172, ม. 177ฟ้องโจทก์อ้างเหตุแห่งความเสียหายไว้ 2 ประการคือ ค่ารักษาพยาบาลประการหนึ่ง กับค่าเสียหายอันเกิดจากการบาดเจ็บจนไม่สามารถประกอบการงานตามปกติได้อีกประการหนึ่ง แต่โจทก์รวมยอดค่าเสียหายทั้งสองจำนวนเข้าด้วยกันเป็นเงิน 100,000 บาท จำเลยให้การปฏิเสธเฉพาะค่าเสียหายในส่วนที่ โจทก์ไม่สามารถประกอบการงานตามปกติได้เท่านั้น ส่วนค่าเสียหาย ที่โจทก์ต้องเสียไปเนื่องจากการรักษาพยาบาลนั้น จำเลยมิได้ ให้การปฏิเสธ กรณีเช่นนี้ถือว่าจำเลยยอมรับว่าโจทก์ต้องสิ้นเงินในการรักษาพยาบาลจริง ศาลชั้นต้นจึงกำหนดจำนวนเงินที่โจทก์ต้องเสียไปเนื่องจากการรักษาพยาบาลได้ มิใช่พิพากษาเกินไปกว่าหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องโจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2538 โจทก์นั่งรถยนต์โดยสารประจำทางของจำเลย ซึ่งวิ่งรับส่งผู้โดยสารตามเส้นทางขุขันธ์-บ้านปะอุง จำเลยขับรถด้วยความเร็วสูงด้วยความประมาทเป็นเหตุให้รถตกลงข้างถนน โจทก์ตกจากรถได้รับบาดเจ็บขาขวาท่อนบนหักต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลศรีสะเกษหลังจากออกจากโรงพยาบาลแล้วยังต้องเข้ารับการตรวจรักษาจากแพทย์เป็นระยะจนกว่าจะหายขาดและผ่าตัดเอาเหล็กที่ดาม กระดูกออก โดยไม่สามารถประกอบการงานอาชีพตามปกติได้เป็นเวลาไม่น้อยกว่า 8 เดือน รวมค่าเสียหาย 100,000 บาท กับดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่จำเลยทำละเมิดถึงวันฟ้องเป็นเงิน1,130 บาท รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 101,130 บาท ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 101,130 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์จำเลยให้การว่า ไม่ได้ทำละเมิดต่อ