สัญญาจ้างลูกจ้างคนต่างด้าวที่ทำงานโดยไม่มีใบอนุญาตทำงานในส่วนที่ให้ทำงานอื่นนอกเหนือจากงานที่ต้องได้รับอนุญาตตามกฎหมายเฉพาะเป็นโมฆะหรือไม่ และลูกจ้างท
สัญญาจ้างคนต่างด้าวในส่วนที่ให้ทำงานซึ่งไม่ห้ามคนต่างด้าวทำโดยเด็ดขาด แต่ต้องได้รับใบอนุญาตก่อนทำงานนั้น ไม่ตกเป็นโมฆะ แม้คนต่างด้าวจะยังไม่มีใบอนุญาตทำงานก็ตาม เนื่องจากนายจ้างมีหน้าที่ขอใบอนุญาตแทนลูกจ้างตามมาตรา 8 แห่งพระราชบัญญัติการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2521 และประกาศกระทรวงมหาดไทยที่ยกเลิกข้
พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลางที่ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าจ้างค้างจ่ายแก่โจทก์
จำเลยตกลงจ้างโจทก์ซึ่งเป็นคนต่างด้าวให้ทำงานเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษและงานอื่น ๆ โดยจำเลยเป็นผู้ดำเนินการขอใบอนุญาตให้เป็นครูตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชนฯ แต่โจทก์ยังไม่ได้รับใบอนุญาต จำเลยจึงให้โจทก์ทำงานโฆษณาให้โรงเรียนแทน และจ่ายค่าจ้างตลอดมา ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าสัญญาจ้างสิ้นสุดลงแล
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1380/2542นาย โทนี่ แอทคินสันโจทก์นาย นิมิตร จิวะ สันติ การจำเลย พ.ร.บ.การทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ.2521 ม. 7, ม. 8 พ.ร.บ.โรงเรียนเอกชน พ.ศ.2525 ม. 39 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคม 2532 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 46 วรรคสาม ที่กำหนดให้ลูกจ้างที่นายจ้างแจ้งเป็นหนังสือแต่แรกว่าให้ทดลองปฏิบัติงานในระยะเวลาไม่เกิน 180 วันและยังอยู่ในระหว่างทดลองงาน ไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเมื่อถูกเลิกจ้าง ได้ถูกยกเลิกโดยประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 11) ลงวันที่ 11 ตุลาคมพ.ศ. 2532 ข้อ 7 อุทธรณ์จำเลยที่ว่าโจทก์อยู่ในระหว่างทดลองงาน จำเลยเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยจึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย และแม้ศาลแรงงานกลางยังมิได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า โจทก์อยู่ใน ระหว่างทดลองงานหรือไม่ก็ไม่จำต้องย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยข้อเท็จจริงดังกล่าวก่อนเพราะไม่เป็นประโยชน์แก่คดี จำเลยตกลงจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างทำงานในหน้าที่อาจารย์สอนภาษาอังกฤษและงานอื่น ๆ ตามที่จำเลยจะมอบหมาย โดยจำเลยเป็นผู้ดำเนินการขอรับใบอนุญาตให้เป็นครูตาม พระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. 2525 มาตรา 39 แก่โจทก์ ระยะแรกโจทก์ไม่อาจปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ ได้เนื่องจากโจทก์ยังไม่ได้รับใบอนุญาตให้เป็นครู จำเลยได้ ให้โจทก์โฆษณาให้โรงเรียนของจำเลย และจำเลยจ่ายค่าจ้างให้แก่โจทก์ตลอดมาแสดงว่างานที่จำเลยจ้างโจทก์ทำไม่ใช่ มีเฉพาะงานเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษอันเป็นงานที่ต้อง ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชนฯ มาตรา 39 เพียงอย่างเดียวเท่านั้นแต่จำเลยได้จ้างโจทก์ให้ทำงาน