ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2642/2542พนักงานอัยการ จังหวัด ลำพูนโจทก์นาย ผัด แก้ว ท่า ลี กับพวกจำเลย ป.อ. ม. 83, ม. 290, ม. 294จำเลยที่ 2 ที่ 5 และที่ 8 มีเจตนาร่วมวิวาททำร้ายผู้ตาย กับพวกมาแต่แรกอีกทั้งได้ลงมือทำร้ายผู้ตายกับพวกโดยร่วมกัน ชกต่อยและใช้ไม้ตี ถึงแม้ผู้ตายจะถึงแก่ความตายเพราะถูกแทง โดยไม่รู้ว่าจำเลยคนไหนเป็นคนแทง จำเลยที่ 2 ที่ 5 และที่ 8 ก็มีความผิดฐานเป็นตัวการร่วมกันทำร้ายจนเป็นเหตุ ให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย การที่จำเลยกับพวกฝ่ายหนึ่งและผู้ตาย กับพวกอีกฝ่ายหนึ่งสมัครใจวิวาทต่อสู้ทำร้ายกัน แม้แต่ละฝ่ายมีหลายคนแต่เมื่อสามารถรู้และแบ่งฝ่ายแบ่งพวกกันได้ หาใช่เป็นความผิดฐานเข้าร่วมในการชุลมุนต่อสู้กัน เป็นเหตุให้มีบุคคลถึงแก่ความตายไม่โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งแปดร่วมกันใช้ก้อนหินไม่ทราบจำนวนไม้ไผ่ 1 ท่อน ไม้เนื้อแข็ง 1 ท่อน และมีดไม่ทราบจำนวนเป็นอาวุธโดยใช้ก้อนหินขว้าง ใช้ไม้ตีและใช้มีดแทง นายจำนงค์ ปัญญา กับพวกโดยเจตนาฆ่า เป็นเหตุให้นายจำนงค์ถึงแก่ความตาย เจ้าพนักงานยึดไม้ไผ่ 1 ท่อน และไม้เนื้อแข็ง 1 ท่อน ที่จำเลยทั้งแปดร่วมกันใช้เป็นอาวุธ และยึดเสื้อผู้ตาย 1 ตัว ในที่เกิดเหตุเป็นของกลางขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 288 ริบไม้ไผ่และไม้เนื้อแข็งของกลางจำเลยทั้งแปดให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 2 ที่ 4 ที่ 5และที่ 8 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 วรรคหนึ่ง,83 ขณะกระทำผิดจำเลยที่ 5 อายุไม่เกิน 14 ปี ไม่ต้องรับโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 74 ศาลได้ว่ากล่าวตักเตือนแล้วมอบให้บิดามารดารับตัวไป โดยวางข้อกำหนดให้บิดามารดาระวังมิให้จำเลยที่ 5 ก่อเหตุร้ายภายใน 2 ปี มิฉะนั้นจะต้องชำระเงินต่อศาลครั้งละ 1,000 บาท