ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 209/2535นาง พัชราภรณ์ มูล สถาน กับพวกโจทก์บริษัท โรงพยาบาล กล้วย น้ำ ไท จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46การเลิกจ้างตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงานข้อ 46 วรรคสอง หมายถึงการที่นายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานปลดออกจากงาน หรือไล่ออกจากงานอันเป็นลักษณะที่นายจ้างกระทำต่อลูกจ้างในขณะยังมีความสัมพันธ์ต่อกันตามสัญญาจ้างแรงงานแต่สัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนนั้นเมื่อครบกำหนดสัญญาจ้างย่อมสิ้นสุดลงโดยผลของสัญญา มิใช่นายจ้างให้ลูกจ้างออกจากงานปลดออกจากงาน หรือไล่ออกจากงาน จึงไม่ใช่เป็นการเลิกจ้างลูกจ้างไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยโจทก์ทั้งสองสำนวนฟ้องว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างจำเลยเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2534 จำเลยไม่จัดตารางการทำงานให้โจทก์ที่ 1 ซึ่งถือเป็นการเลิกจ้างโจทก์ที่ 1 เมื่อวันที่ 15มกราคม 2534 จำเลยเลิกจ้างโจทก์ที่ 2 โดยโจทก์ที่ 2 ไม่ได้กระทำผิดขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าล่วงเวลาที่จ่ายขาด ค่าจ้างที่โจทก์ทั้งสองทำงานระหว่างพักไม่ครบวันละ 1 ชั่วโมง ให้โจทก์ทั้งสอง และให้จำเลยจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีกับคืนเงินค้ำประกันแก่โจทก์ที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายของเงินแต่ละจำนวนนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยทั้งสองสำนวนให้การว่า โจทก์ที่ 1 ได้ออกจากงานไปเองเนื่องจากสัญญาจ้างสิ้นสุดลงและโจทก์ที่ 1 ไม่ทำสัญญากับจำเลยต่อไป ส่วนการที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ที่ 2 เพราะโจทก์ที่ 2ขาดงานโดยไม่มีเหตุอันสมควร จำเลยไม่ได้สั่งให้โจทก์ทั้งสองทำงานล่วงเวลาในวันทำงานปกติและวันหยุด ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองเป็นลูกจ้างจำเลยสัญญาจ้างฉบับสุดท้ายเอกสารหมาย จ.2