ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1217/2535บริษัท บางกอก อุตสาหกรรม กระ สวย จำกัดโจทก์นาย อร่าม สุทธะพินทุ กับพวกจำเลย ป.พ.พ. ม. 113 พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 34 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(4)การที่ผู้กล่าวหาที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7 ได้ทำ หนังสือให้แก่โจทก์ว่าได้รับทราบข้อเท็จจริงแล้ว จึงไม่ติดใจที่จะ เรียกร้องใด ๆต่อโจทก์อีกต่อไปและมีความประสงค์จะเข้าทำงาน ตามปกติ ก็หาทำให้สิทธินัดหยุดงานที่มีอยู่ตาม พ.ร.บ. แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518อันเป็นบทบัญญัติเกี่ยวกับความ สงบเรียบร้อยของประชาชนระงับไปไม่ผู้กล่าวหาที่ 1 ที่ 2 ไม่มา ทำงานในระหว่างที่ยังอยู่ในช่วงระยะเวลานัดหยุดงานโดยชอบ ไม่ถือว่าเป็นการละทิ้งหน้าที่โดยไม่มีเหตุผล อันสมควร ส่วนผู้กล่าวหาที่ 5 ที่ 6 และที่ 7 นั้น ข้อเท็จจริงปรากฏว่า ไม่มาทำงานเพราะโจทก์ปิดงาน จึงมิใช่การละทิ้งหน้าที่โดย ไม่มีเหตุผลอันสมควรเช่นกัน.โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม 2534 และวันที่ 5สิงหาคม 2534 นายชุมพล นายบุญเชิด นางจิราภรณ์ นางสอิ้ง นางสาวสมใจนางวงจันทร์ และนางมณฑา ผู้กล่าวหาที่ 1 ถึงที่ 7 ตามลำดับซึ่งเป็นลูกจ้างโจทก์ ได้ยื่นคำร้องต่อจำเลยทั้งสิบเอ็ดซึ่งเป็นคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์ กล่าวหาว่าการที่โจทก์เลิกจ้างผู้กล่าวหาที่ 1 ถึงที่ 7 เป็นการกระทำอันไม่เป็นธรรม ต่อมาเมื่อวันที่ 4ตุลาคม 2534 จำเลยทั้งสิบเอ็ดได้มีคำสั่งที่ 46/2534 ให้ยกคำร้องเฉพาะของผู้กล่าวหาที่ 3 และ ที่ 4 ส่วนผู้กล่าวหาที่ 1 ที่ 2ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7 ให้โจทก์รับกลับเข้าทำงานหรือจ่ายค่าเสียหายโจทก์ไม่เห็นด้วยกับคำสั่งดังกล่าว เหตุที่โจทก์เลิกจ้างผู้กล่าวหาที่ 1 ที่ 2 ที่ 5 ที่ 6 และที่ 7 เนื่องจากบุคคลเหล