ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2855/2535อัยการ อุบลราชธานีโจทก์นาย สุริยา กุล วงศ์จำเลย พ.ร.บ.มาตรา ชั่ง ตวง วัด พ.ศ.2466 ม. 39 พ.ร.บ.มาตราชั่งตวงวัด พ.ศ.2466 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.2477 ม. 3 พ.ร.บ.มาตรา ชั่ง ตวง วัด พ.ศ.2466 พระราชบัญญัติ ญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 แก้ไขเพิ่มเติมพ.ศ. 2477 มาตรา 3 กำหนดให้ผู้กระทำผิดตามมาตราที่ระบุไว้ เมื่อถูกศาลพิพากษาลงโทษแล้วต้องผูกพันในการจ่ายสินบนนำจับแก่ผู้จับ นำจับ หรือนำความมาแจ้งต่อเจ้าพนักงานด้วย แต่ไม่มีข้อความตอนใดที่ระบุให้อำนาจแก่พนักงานอัยการที่จะร้องขอต่อศาลให้สั่งจำเลยจ่ายเงินสินบนแก่บุคคลดังกล่าวได้ ส่วนมาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติ มาตรา ชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 เป็นบทบัญญัติว่าด้วยการฟ้องเพื่อเอาโทษแก่ผู้กระทำผิด แต่การชำระเงินค่าสินบนมิใช่โทษจึงไม่อยู่ในบังคับของมาตรา 39 ที่ให้อำนาจพนักงานอัยการร้องขอให้บังคับผู้กระทำผิดได้ กรณีเป็นเรื่องที่เป็นสิทธิเฉพาะตัวของผู้จับนำจับ หรือนำความมาแจ้งต่อเจ้าพนักงานเท่านั้นที่จะร้องขอต่อศาลพนักงานอัยการไม่มีอำนาจร้องขอต่อศาลให้สั่งจำเลยจ่ายเงินสินบนได้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีเครื่องชั่งสปริง ซึ่งมีเข็มชี้อัตราน้ำหนักตามหน้าปัดและมีพิกัดกำลัง 15 กิโลกรัม อันเป็นเครื่องชั่งชนิดที่ 6 จำนวน 1 เครื่อง ไว้ในความครอบครองของจำเลยซึ่งเป็นเครื่องชั่งที่ผิดอัตรา ไม่ถูกต้องตามความประสงค์ทุกประการของพระราชบัญญัติมาตราชั่ง ตวง วัด พ.ศ. 2466 กล่าวคือเมื่อชั่งสินค้าที่มีน้ำหนักแท้จริง 0.7 กิโลกรัม จะชั่งได้1 กิโลกรัม ทั้งนี้จำเลยมีไว้เพื่อใช้ในกิจการต่อเนื่องกับผู้อื่นและในพาณิชยกิจของจำเลย และมีไว้เพื่อใช้เพื่อเอาเปรียบในการค้าโดยมีไว้เพื่อใช้ชั่งขนมจีนจำหน่าย และจำเลยได้ใช้เครื่องชั