ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 242/2511์ พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์ย นาย โสภ ณ ณ เชียงใหม่ ที่ 1 กับพวก รวม 4 คนจำเลยง นาย ทอง ดี อิศรกุ ลผู้ร้อง พ.ร.บ.ป่าไม้ พ.ศ.2484 ป.พ.พ. ม. 453, ม. 1329, ม. 1332จำเลยทำสัญญาซื้อขายไม้สักตายแห้งขอนนอนกับกรมป่าไม้. แต่กลับไปทำการลักตัดไม้สักสดออกจากป่าโดยมิได้รับอนุญาตอันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้. ไม้สักที่จำเลยลักตัดจึงเป็นไม้ที่ได้มาโดยผิดกฎหมาย. และเป็นของที่ต้องริบตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ.2484 มาตรา 74.ผู้ร้องรับซื้อไม้จากจำเลยซึ่งเป็นพ่อค้าไม้ โดยมีพฤติการณ์ที่ยังฟังไม่ได้ว่าผู้ร้องสุจริต. ผู้ร้องจะยกประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1329,1332 ขึ้นมาอ้างเพื่อยึดถือไม้ไว้หาได้ไม่.เมื่อวัตถุแห่งหนี้ของสัญญาซื้อขายเป็นของผิดกฎหมาย.สัญญาซื้อขายก็ไม่สมบูรณ์.โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ใช้จ้างให้จำเลยที่ 2 กับพวกทำไม้สักอันเป็นไม้หวงห้ามโดยมิได้รับอนุญาตและไม่ได้รับสัมปทาน ฯลฯ และจำเลยที่ 1, 2 ได้ครอบครองไม้หวงห้าม ฯลฯ ใช้ดวงตราปลอมขึ้นเหมือนดวงตราเจ้าพนักงานประทับบนไม้ จำเลยที่ 3 ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานป่าไม้กระทำการมิชอบด้วยหน้าที่ ใช้ดวงตราปลอมตีประทับบนไม้โดยเห็นแก่ทรัพย์สินที่จำเลยที่ 1 ให้ ส่วนจำเลยที่ 4 ละเว้นการปฏิบัติตามหน้าที่ ไม่จัดการกับจำเลยที่ 1 และพวก ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา และตามพระราชบัญญัติป่าไม้ ฯลฯ และขอให้ริบไม้ของกลาง จำเลยทั้งสี่ให้การปฏิเสธ และจำเลยที่ 1 ให้การว่าไม้ของกลางจำเลยที่ 1 ได้เป็นกรรมสิทธิ์ โจทก์ไม่มีอำนาจขอให้ริบ ระหว่างพิจารณานายทองดี อิศรกุล ร้องว่า ได้ซื้อไม้ของกลางไว้จากจำเลยที่ 1 ขอให้สั่งคืนไม้ของกลางแก่ผู้ร้องไปก่อนศาลชั้นต้นสั่งคืนไม้สักของกลา