การเจ็บป่วยของลูกจ้างจนไม่สามารถปฏิบัติงานได้ ถือเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหรือสัญญาจ้างอันเป็นเหตุให้เลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยหรือไม่ และเงิน
การเจ็บป่วยของลูกจ้างเป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพของร่างกายโดยธรรมชาติ ไม่ใช่การกระทำของลูกจ้าง จึงไม่ถือเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหรือสัญญาจ้าง แม้ระเบียบหรือสัญญาจะให้อำนาจนายจ้างเลิกจ้างได้ก็ตาม นายจ้างจึงต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน นอกจากนี้ เงินบำเหน็จที่นายจ้างจ่ายตามระเบียบของนาย
พิพากษายืน ให้จำเลย (ธนาคารออมสิน) จ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน 93,240 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ (ผู้จัดการมรดกของนายมาลัย)
ลูกจ้าง (นายมาลัย) ป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูงอย่างร้ายแรงจนไม่สามารถปฏิบัติงานได้ นายจ้าง (ธนาคารออมสิน) มีคำสั่งปลดออกจากงานโดยอ้างระเบียบข้อ 6.1 และสัญญาจ้างข้อ 7 ที่ให้อำนาจเลิกจ้างได้ และจ่ายเงินบำเหน็จตามระเบียบฉบับที่ 67 จำนวน 543,900 บาท ต่อมาลูกจ้างถึงแก่กรรม ทายาทซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกฟ้องเร
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 156/2534นาง โสภา เอี่ยมมันต์โจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46, ข้อ 47การที่ ม. เจ็บป่วยทำให้ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตามปกติ เป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพของร่างกายโดยธรรมชาติไม่ใช่เกิดจากการกระทำของ ม. แม้ระเบียบการธนาคารออมสินฉบับที่ 121 ว่าด้วยการแต่งตั้งและการถอนจากตำแหน่งพนักงานธนาคารออมสิน ข้อ 6.1 จะให้อำนาจจำเลยสั่งให้ ม. ออกจากงานหรือสัญญาของผู้เข้าทำงานธนาคารออมสินซึ่ง ม. ทำกับจำเลยข้อ 7. ให้อำนาจจำเลยที่จะถอดถอน ม. ออกจากงานได้ก็ตาม ก็เป็นเพียงข้อกำหนดให้จำเลยเลิกจ้าง ม. ได้เท่านั้น ไม่ใช่ข้อกำหนดว่าม. กระทำความผิด ดังนั้น การที่ ม. ป่วยดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนต่อระเบียบข้อบังคับหรือสัญญาจ้างของจำเลยเมื่อจำเลยเลิกจ้าง ม. จึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ ม. เงินบำเหน็จที่จำเลยจ่ายให้แก่ ม. ตามระเบียบการธนาคารออมสินฉบับที่ 67 ว่าด้วยเงินทุนเลี้ยงชีพของพนักงานธนาคารออมสินหมวด 2 มีหลักเกณฑ์ในการคำนวณและการจ่ายเงินบำเหน็จแตกต่างจากค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 46 ไม่อาจปรับเป็นเงินประเภทหรือจำนวนเดียวกันได้ โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของ ม. จึงมีสิทธิเรียกค่าชดเชยจากจำเลยได้โจทก์ฟ้องว่า นายมาลัย เอี่ยมมันต์ เป็นลูกจ้างจำเลยจำเลยมีคำสั่งปลดนายมาลัยออกจากงาน โดยอ้างว่าป่วยไม่สามารถปฏิบัติงานได้ตามปกติ นายมาลัยมีสิทธิได้รับค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างอัตราสุดท้าย 180 วัน แต่จำเลยไม่จ่ายให้ นายมาลัยถึงแก่กรรมแล้ว ค่าชดเชยจึงเป็นมรดกตกแก่ทายาท โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกจึงฟ้องคดีนี้ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เป็นเงิน 93,240 บาท พร้อมดอก