การจัดเวลาพักของนายจ้างที่ให้ลูกจ้างกลับบ้านก่อนเวลาเลิกงาน 20 นาที รวมกับเวลาพักกลางวัน 40 นาที ถือเป็นการจัดเวลาพักครบ 1 ชั่วโมงตามประกาศกระทรวงมหาด
การจัดให้พักหลายครั้งได้ แต่ละครั้งต้องไม่น้อยกว่า 20 นาที และรวมแล้วไม่น้อยกว่าวันละ 1 ชั่วโมง โดยเวลาพักต้องอยู่ในระหว่างเวลาทำงานปกติ ซึ่งหมายถึงช่วงเวลาที่นายจ้างกำหนดให้ลูกจ้างทำงานตามปกติ ไม่จำเป็นต้องมีการทำงานหลังจากพักแล้วอีก
จำเลยจัดเวลาพักให้ลูกจ้างครบ 1 ชั่วโมงแล้ว การกระทำของจำเลยชอบด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 และข้อ 6 พิพากษายืนตามศาลแรงงานกลาง
ข้อตกลงระหว่างจำเลยกับลูกจ้างกำหนดให้เลิกงานเวลา 17.50 นาฬิกา จำเลยให้ลูกจ้างไม่ต้องทำงานในช่วง 17.30-17.50 นาฬิกา และยินยอมให้กลับบ้านก่อนตั้งแต่ 17.30 นาฬิกา โดยลูกจ้างมีเวลาพักกลางวัน 12.00-12.40 นาฬิกา 40 นาที
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2214 - 2218/2538นางสาว ดารณี ยิน ทรัพย์ กับพวกโจทก์บริษัท ไทย เบล เยี่ยม อุตสาหกรรม จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 6ข้อตกลงระหว่างจำเลยกับลูกจ้างตามเอกสารหมาย ล.1 ตกลงให้เลิกงานเวลา 17.50 นาฬิกา ฉะนั้นเวลา 17.30-17.50 นาฬิกาจึงเป็นเวลาทำงานอยู่ จำเลยให้ลูกจ้างไม่ต้องมาทำงานในเวลาดังกล่าวและยินยอมให้กลับบ้านไปก่อนตั้งแต่เวลา 17.30 นาฬิกา ถือได้ว่าช่วงเวลา 17.30-17.50 นาฬิกา จำนวน 20 นาที เป็นเวลาที่จำเลยจัดให้พักแล้ว เมื่อรวมกับเวลาพักตั้งแต่เวลา 12.00-12.40 นาฬิกาอีก 40 นาที เป็นหนึ่งชั่วโมง จึงชอบด้วยประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2 และข้อ 6 ซึ่งกำหนดให้นายจ้างต้องจัดให้ลูกจ้างมีเวลาพักในระหว่างการทำงานไม่น้อยกว่าวันละ1 ชั่วโมงแล้วคดีทั้งห้าสำนวนนี้ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้รวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกัน โดยให้เรียกโจทก์ตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1ถึงที่ 5โจทก์ทั้งห้าสำนวนฟ้องว่า โจทก์ทั้งห้าเป็นลูกจ้างรายเดือนของจำเลย จำเลยจัดให้โจทก์พักไม่ครบวันละ 1 ชั่วโมง ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินแก่โจทก์ที่ 1 ถึงที่ 4 คนละจำนวน 7,390 บาท และโจทก์ที่ 5 จำนวน 3,328 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า จำเลยจัดเวลาพักให้ลูกจ้างรวมทั้งโจทก์ทั้งห้าครบ 1 ชั่วโมงแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์ทั้งห้าอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติว่า ลูกจ้างจำเลยซึ่งรวมทั้งโจทก์ทั้งห้ามิได้พักระหว่างเวลา 10-10.20 นาฬิกา ซึ่งเป็นเวลาที่จำเลยและผู้แทนลูกจ้างตกลงให้เป็นเวลาพักช่วงแรก แต่ลูกจ้างได้หยุดพักเป็นเวลา 12-12.40นาฬิกา แ