ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 168/2531นาย สงุ่น ซื่อ มากโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 46การที่โจทก์เจ็บป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่การงานได้ตามปกติเป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพของร่างกายโดยธรรมชาติมิใช่เกิดจากการกระทำของโจทก์ แม้ระเบียบของธนาคารจำเลยจะให้อำนาจจำเลยสั่งให้โจทก์ออกจากงาน หรือสัญญาของผู้เข้าทำงานซึ่งโจทก์ทำกับจำเลยให้อำนาจจำเลยที่จะถอนโจทก์ออกจากงานได้ก็ตาม ก็เป็นเพียงข้อกำหนดให้จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์ได้เท่านั้น ดังนั้นจึงถือไม่ได้ว่าโจทก์กระทำฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับหรือสัญญา จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์เงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสาม (บำนาญ) ซึ่งจำเลยจ่ายให้โจทก์เป็นรายเดือนนั้น เป็นเงินที่มีวิธีการจ่ายและจำนวนเงินที่จ่ายแตกต่างไปจากค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 จึงเป็นเงินประเภทอื่น ไม่ใช่เป็นเงินประเภทเดียวกับค่าชดเชย.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นลูกจ้างประจำของจำเลย ได้ค่าจ้างอัตราเดือนละ 22,300 บาท จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์ป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามปกติโจทก์ไม่มีความผิด โจทก์ทำงานติดต่อกันเกิน 3 ปี มีสิทธิได้ค่าชดเชยเท่ากับค่าจ้างครั้งสุดท้าย 180 วัน โจทก์ทวงถามแล้ว จำเลยปฏิเสธ ขอให้บังคับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย 133,920 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์และให้โจทก์ออกจากงานเพราะโจทก์เจ็บป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ ตามพระราชบัญญัติธนาคารออมสิน พ.ศ. 2489 มาตรา 16, 17 และระเบียบการธนาคารออมสิน ฉบับที่ 121 ข้อ 6.1 จำเลยได้จ่ายเงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสาม (บำนาญ) ซึ่งเป็นเงินประเภทเดียวกับค่าชดเชยแก่