ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 176/2531บริษัท แพ นอินเตอร์เนชั่นแนล (มีตันแอนด์อัล ลอย ) จำกัดโจทก์กรมศุลกากรจำเลย พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503 ตอนที่ 73 ประเภทพิกัดที่ 73.03, ตอนที่ 73 ประเภทพิกัดที่ 73.13.เหล็กแผ่นสินค้าที่โจทก์นำเข้าเป็นเหล็กแผ่นที่ผลิตไม่ได้มาตรฐานถูกคัดออก บริษัทผู้ขายขายเหล็กพิพาทอย่างเป็นเศษเหล็กโจทก์นำเหล็กดังกล่าวไปตัดซอยเป็นแผ่นเล็ก ๆ และเผาให้ร้อนรีดเป็นเหล็กเส้นตามขนาดและมาตรฐานที่ตลาดต้องการ และนำออกจำหน่ายทั้งหมดโดยมิได้นำไปขายเป็นเหล็กแผ่น เหล็กพิพาทจึงจัดอยู่ในประเภทพิกัดที่ 73.03 มิใช่ประเภทพิกัดที่ 73.13โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้นำสินค้าเศษเหล็กเข้ามาในราชอาณาจักรโดยสำแดงรายการ ชนิดของเป็นเศษเหล็กสำหรับมารีดใหม่ เสียอากรตามประเภทพิกัดที่ 73.03 อัตราอากร 0.5% แต่เจ้าหน้าที่ของจำเลยได้ตรวจพิจารณาสภาพของสินค้า มีความเห็นเบื้องต้นว่า เป็นแผ่นเหล็กสำเร็จรูปต้องจัดเข้าประเภทพิกัดที่ 73.13 ค. อัตราอากรกิโลกรัมละ0.20 บาท และประเมินให้โจทก์เสียภาษีอากรเพิ่ม เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย จึงขอให้เพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานประเมิน จำเลยให้การว่าการประเมินชอบแล้ว ศาลภาษีอากรกลาง พิพากษาให้เพิกถอนการประเมินจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ปัญหามีว่า สินค้าเหล็กแผ่นที่โจทก์นำเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 73.03 หรือประเภทพิกัดที่ 73.13 ค. ตามพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากรฯ ให้ความหมายในพิกัดที่ 73.03 ว่า ได้แก่ เศษที่ไม่ใช่และเศษที่ใช้ไม่ได้ของโลหะที่เป็นเหล็ก หรือเหล็กกล้าและจำเลยได้มีประกาศเรื่องแจ้งอัตราอากร(ว.อ.62/2515) ตามเอกสารหมาย จ.4 ตีความคำว่าเศษโลหะให้หมายถึงเศษที่ไม่ใช้ และเศษที่ใช้ไม่ได้ ไม่ว่าจะได้มาจากการใด