ฎีกาที่ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 905/2531

ประเด็นกฎหมาย

การส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับและการนับระยะเวลาฟ้องคดีตามมาตรา 30 แห่งประมวลรัษฎากร รวมถึงความเคลือบคลุมของคำฟ้อง

หลักกฎหมาย

การส่งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ ไม่ใช่การนำไปส่งตามมาตรา 8 วรรคสองแห่งประมวลรัษฎากร จึงต้องบังคับตามไปรษณียนิเทศ พ.ศ. 2529 ซึ่งกำหนดให้การนำจ่ายแก่ผู้แทนของผู้รับ (รวมถึงคนรับใช้ที่อยู่ในบ้าน) ถือว่าได้นำจ่ายแก่ผู้รับแล้วนับแต่วันที่นำจ่าย

คำวินิจฉัย

ศาลฎีกาพิพากษากลับคำพิพากษาศาลภาษีอากรกลาง ให้ยกฟ้องโจทก์

ข้อเท็จจริงสำคัญ

โจทก์เป็นนักแสดงอาชีพถูกประเมินภาษีเพิ่มเติม ยื่นอุทธรณ์ จำเลยส่งคำวินิจฉัยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ คนรับใช้อายุ 18 ปีเศษได้รับเมื่อวันที่ 24 มกราคม 2529 โจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2529

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง

• ป.รัษฎากร ม. 8
• ม. 29
• ม. 30
• ม. 34
• ม. 40
• ป.วิ.พ. ม. 172
• มาตรา 22 แห่งพระราชบัญญัติไปรษณีย์
• มาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย
• มาตรา 22 แห่งพระราชบัญญัติไปรษณีย์พุทธศักราช2477
• มาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทยพ.ศ.

เนื้อหาคำพิพากษา (บางส่วน)

ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 905/2531นางสาวเนาวรัตน์ ยุกตะนันท์โจทก์กรมสรรพากรจำเลย ป.วิ.พ. ม. 172 ป.รัษฎากร ม. 8, ม. 29, ม. 30, ม. 34, ม. 40 พ.ร.บ.ไปรษณีย์ พ.ศ.2477 ม. 22 พ.ร.บ.การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ.2519 ม. 4 ไปรษณีย์นิเทศ พ.ศ.2529 ข้อ 333, ข้อ 334, ข้อ 336โจทก์บรรยายฟ้องว่า โจทก์เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์โดยเป็นนักแสดงอาชีพมิได้รับจ้างแสดงเป็นครั้งคราว เงินได้ที่ได้รับเนื่องจากการแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์จึงเป็นเงินได้จากวิชาชีพอิสระตาม มาตรา 40(6) แห่งประมวลรัษฎากร หากเงินได้ของโจทก์ ไม่ใช่เงินได้จากวิชาชีพอิสระตามมาตรา 40(6) เงินได้จากการประกอบอาชีพนักแสดงก็เป็นเงินได้ตามมาตรา 40(8) แห่งประมวลรัษฎากรคำฟ้องของโจทก์ดังกล่าวไม่ขัดกัน ไม่เป็นคำฟ้องที่เคลือบคลุม การแจ้งคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของคณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์ตามประมวลรัษฎากร จะใช้วิธีนำไปส่งหรือส่งโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียน ก็ได้ จำเลยใช้วิธีการส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียน ดังนั้นความใน ประมวลรัษฎากร มาตรา 8 วรรคสอง ที่ว่าถ้าให้นำส่งเมื่อผู้ส่งไม่พบผู้รับ จะส่งให้แก่บุคคลใดซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้วและอยู่ในบ้านหรือสำนักงานของผู้รับก็ได้ จึงไม่ใช้กับกรณีนี้ แต่การส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับต้องบังคับตามไปรษณียนิเทศ พ.ศ. 2529ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 22 แห่งพระราชบัญญัติไปรษณีย์ พุทธศักราช 2477 และ มาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 ซึ่งใช้บังคับขณะพิพาทกันในคดีนี้ ไปรษณียนิเทศ ข้อ 333 กำหนดว่าไปรษณียภัณฑ์ และพัสดุไปรษณีย์อาจนำจ่ายให้แก่ผู้รับหรือผู้แทนของผู้รับก็ได้ข้อ 334 กำหนดว่า ในกรณีนำจ่าย ณ ที่อยู่ของผู้รับการสื่อสารแห่งประเทศไทยถือว่าบุคคลต่อไปนี้เป็นผู้แทนข