ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1030/2531นาย สุวรรณ อินทร ฯโจทก์องค์การอุตสาหกรรมป่าไม้จำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2แม้ข้อบังคับของนายจ้างระบุว่า 'เงินเดือน' หรือ 'ค่าจ้าง'หมายถึงเงินที่จ่ายให้แก่ผู้ปฏิบัติงานเป็นรายเดือนหรือรายวันเพื่อตอบแทนการทำงานของผู้ปฏิบัติงาน แต่ไม่รวมถึงเงินตอบแทนในลักษณะค่าล่วงเวลา โบนัส หรือประโยชน์อย่างอื่นก็ตาม เมื่อได้ความว่านายจ้างได้จ่ายค่าครองชีพให้ลูกจ้างเป็นประจำทุกเดือนมีจำนวนแน่นอนทำนองเดียวกับเงินเดือน ค่าครองชีพที่ลูกจ้างได้รับจึงเป็นส่วนหนึ่งของเงินเดือน ซึ่งถือว่าเป็นเงินเดือนหรือค่าจ้าง หาใช่ประโยชน์อย่างอื่นตามข้อบังคับดังกล่าวไม่ นายจ้างต้องนำค่าครองชีพมารวมเป็นฐานในการคำนวณบำเหน็จเพื่อจ่ายแก่ลูกจ้างเมื่อเลิกจ้างตามที่ลูกจ้างมีสิทธิตามข้อบังคับด้วย.โจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีคำสั่งเลิกจ้างโจทก์ฐานหย่อนสมรรถภาพครั้งสุดท้ายโจทก์ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 4,100 บาทเป็นเงินเดือนเดือนละ 3,800 บาทค่าครองชีพเดือนละ 300 บาทโจทก์มีสิทธิได้รับเงินบำเหน็จตามข้อบังคับของจำเลยว่าด้วยกองทุนบำเหน็จผู้ปฏิบัติงานในองค์การอุตสาหกรรมป่าไม้เท่ากับเงินเดือนหรือค่าจ้างอัตราสุดท้ายคูณด้วยจำนวนปีที่โจทก์ปฏิบัติงาน ในการจ่ายเงินบำเหน็จให้โจทก์ จำเลยมิได้นำค่าครองชีพมารวมเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จด้วยทำให้เงินบำเหน็จขาดไป 2,552.50 บาทขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินบำเหน็จส่วนที่ขาดไปดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยให้การว่าเงินที่จะนำมาเป็นฐานคำนวณเงินบำเหน็จตามข้อบังคับของจำเลยจะต้องเป็นเงินเดือนเดือนสุดท้ายเท่านั้น ไม่รวมเงินตอบแทนในลักษณะค่าล่วงเวลา โบนัส หรือประโยชน์อย่างอื่นเงินค่าคร