ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1354/2531นาย จำรัส สถาพรพงศ์โจทก์บริษัท สหขนส่งธนบุ รี จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ.2515 ข้อ 2, ข้อ 46เงินค่าล่วงเวลา และเงินค่าทำงานในวันหยุดนั้น มิใช่ค่าจ้างเพราะมิใช่เงินหรือเงินและสิ่งของที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างเป็นการตอบแทนการทำงานในเวลาทำงานตามปกติของวันทำงานหรือจ่ายให้โดยคำนวณตามผลงานที่ลูกจ้างทำได้ ฉะนั้นเงินค่าล่วงเวลาและเงินค่าทำงานในวันหยุดจึงมิใช่ค่าจ้างที่จะนำมารวมเป็นฐานคำนวณค่าชดเชยได้.(ที่มา-ส่งเสริมฯ)โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้พิพากษาบังคับให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งหน้าที่และอัตราค่าจ้างไม่ต่ำกว่าเดิม หรือใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 30,000 บาท ค่าชดเชยเป็นเงิน 36,000 บาท คืนเงินประกัน 5,000 บาท จ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี เป็นเงิน 2,400 บาท ค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณี เป็นเงิน 5,200 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จ จำเลยให้การและแก้ไขคำให้การว่า จำเลยว่าจ้างโจทก์เป็นพนักงานขับรถยนต์โดยสารโดยเป็นลูกจ้างรายวัน โจทก์ได้รับค่าจ้างรายวันวันละ 73 บาท โดยทำงานวันละ 8 ชั่วโมง ถ้าเกิน 8 ชั่วโมงจะได้ค่าล่วงเวลาเป็นการเหมาจ่าย ต่อมาโจทก์ทำผิดข้อตกลงที่ทำกันไว้จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์ซึ่งเป็นการเลิกจ้างโดยชอบ ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่าโจทก์เป็นลูกจ้างจำเลยตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม 2527 ในตำแหน่งพนักงานขับรถได้รับค่าจ้างขั้นต่ำวันละ 73 บาท ต่อมาโจทก์ทำผิดระเบียบข้อบังคับการทำงาน โดยขับรถเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง มีหนี้เกินเงินค่าประกันความเสียหายและไม่มีบุคคลค้ำประกัน จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์เม