ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2973/2531นาย จรูญ ชัชวาลย์ กับพวกโจทก์บริษัท สังกะสี ไทย จำกัดจำเลย ป.วิ.พ. ม. 143 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47ก่อนอ่านคำพิพากษา ทนายโจทก์ที่ 4 แถลงว่าโจทก์ที่ 4 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 2,730 บาท ขอแก้ไขให้ถูกต้องตามความเป็นจริง ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตแล้ว ซึ่งโจทก์ที่ 4ชอบที่จะได้รับค่าชดเชยจำนวน 16,380 บาท แต่ศาลแรงงานกลางกลับพิพากษาให้เพียง 13,380 บาท จึงเป็นการผิดพลาดไป ศาลฎีกาแก้ไขเสียให้ถูกต้องโดยอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 143 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้โจทก์ทั้งหกฟ้องขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย จำเลยให้การว่าจ่ายค่าชดเชยให้แล้ว ระหว่างพิจารณา ก่อนอ่านคำพิพากษา ทนายโจทก์ที่ 4 แถลงว่าโจทก์ที่ 4 ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ2,730 บาท ขอแก้ไขให้ถูกต้อง ศาลแรงงานกลางอนุญาต และพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยให้แก่ทั้งหก โดยเฉพาะโจทก์ที่ 4 ได้รับค่าชดเชย 13,380 บาท จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "คดีเฉพาะตัวโจทก์ที่ 4ตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 28 เมษายน 2531 โจทก์ที่ 4 แถลงว่าค่าจ้างอัตราสุดท้ายที่แท้จริงของตนคือ 2,730 บาท จึงขอแก้ไขให้ถูกต้องตามความเป็นจริง และศาลแรงงานกลางก็อนุญาตแล้ว ซึ่งโจทก์ที่ 4 ชอบที่จะได้รับค่าชดเชยจำนวน 16,380 บาท ครั้นศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยแก่โจทก์ที่ 4 กลับพิพากษาให้เพียง 13,380 บาท เมื่อคำนวณแล้วเท่ากับโจทก์ที่ 4ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเพียงเดือนละ 2,230 บาทเท่านั้น จึ