ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4337/2531กรมศุลกากร กับพวกโจทก์ห้างหุ้นส่วนจำกัด วิเชียร พัฒนา กับพวกจำเลย พ.ร.ก.พิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ.2503 พิกัดประเภทที่ 85.15 ก, ม. พิกัด ประเภท ที่ 92.11ในกรณีสินค้าที่พิพาทไม่อาจจัดเข้าในประเภทพิกัดอัตราศุลกากรใดโดยชัดแจ้ง จึงต้องตีความโดยอาศัยหลักเกณฑ์การตีความพิกัดอัตราศุลกากรในภาค 1 แห่งพระราชกำหนดพิกัดอัตราศุลกากร พ.ศ. 2503คือต้องตีความโดยจัดเข้าในประเภทเดียวกับของซึ่งใกล้เคียงกับของชนิดนั้นมากที่สุด สินค้ารายพิพาทเป็นเครื่องบันทึกเทปโทรทัศน์ที่บันทึกได้ทั้งภาพและเสียงซึ่งมุ่งหมายที่จะใช้ในกิจการโทรทัศน์แต่เพียงอย่างเดียวโดยทำหน้าที่อย่างเดียวกับกล้องโทรทัศน์ และเป็นอุปกรณ์ของเครื่องส่งโทรทัศน์ทั้งยังมุ่งหมายใช้ในกิจการสื่อสารและโทรคมนาคมเช่นเดียวกับสินค้าตามพิกัดอัตราศุลกากรประเภทที่85.15 ก. จึงมีลักษณะแตกต่างกับสินค้าตามพิกัดประเภทที่ 92.11 ซึ่งเป็นสินค้าเกี่ยวกับเสียงแต่เพียงอย่างเดียวนำไปใช้กับภาพไม่ได้เลยและมิใช่สินค้าที่นำไปใช้ในกิจการโทรทัศน์โดยตรง สินค้ารายพิพาทจึงไม่อาจจัดเข้าในพิกัดประเภทที่ 92.11 แต่สมควรจัดอยู่ในพิกัดประเภทที่ 85.15 ก.โจทก์ฟ้องว่าสินค้าที่จำเลยทั้งสองนำเข้าอยู่ในประเภทพิกัดที่ 92.11 มิใช่พิกัดที่ 85.15 ก. ตามที่จำเลยสำแดงในใบขนสินค้าขอให้ชำระภาษีอากรเพิ่ม ศาลภาษีอากรกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีภาษีอากรวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 4 เมษายน 2520 จำเลยที่ 1 สั่งสินค้าเครื่องบันทึกเทปโทรทัศน์พร้อมอุปกรณ์ 1 ชุด จากประเทศสหรัฐอเมริกาเข้ามาในราชอาณาจักรโดยสำแดงว่าอยู่ในพิกัดอัตราอากรขาเข้าประเภทที่ 85.15 ก. ตามใบขนสินค้าขาเข้าแล