การที่ลูกจ้างป่วยเป็นอัมพาตไม่สามารถปฏิบัติงานได้ ถือเป็นการฝ่าฝืนระเบียบเกี่ยวกับการทำงานอย่างร้ายแรงหรือไม่ และเงินบำเหน็จที่จ่ายแล้วถือเป็นการจ่ายค
การเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ ไม่ใช่เกิดจากการกระทำของลูกจ้าง ไม่ถือเป็นการฝ่าฝืนระเบียบเกี่ยวกับการทำงานอย่างร้ายแรงตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47 และเงินบำเหน็จกับค่าชดเชยเป็นเงินคนละประเภท การจ่ายบำเหน็จไม่ทำให้พ้นความรับผิดในการจ่ายค่าชดเชย
จำเลยต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46 และการที่จำเลยจ่ายเงินทุนเลี้ยงชีพ (บำเหน็จ) ให้โจทก์แล้ว ไม่ทำให้จำเลยพ้นความรับผิดที่จะต้องจ่ายค่าชดเชยอีก
ลูกจ้างทำงานตั้งแต่ปี 2494 ป่วยเป็นอัมพาตเนื่องจากเส้นเลือดในสมองตีบในปี 2530 ไม่สามารถปฏิบัติงานได้ นายจ้างปลดออกและจ่ายเงินบำเหน็จตามระเบียบ แต่ไม่จ่ายค่าชดเชย
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 12/2532นาย สิน ธุ เพิ่มพูนโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46, ข้อ 47ลูกจ้างป่วยเป็นอัมพาตเนื่องจากเส้นเลือดในสมองตีบ ไม่สามารถปฏิบัติงานได้เป็นเหตุที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ แม้ตามระเบียบธนาคารออมสินจะให้อำนาจนายจ้างปลดลูกจ้างออกจากงานได้เมื่อลูกจ้างลาครบกำหนดระยะเวลาแล้วก็ตาม ก็เป็นเพียงให้สิทธิที่นายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้างเท่านั้น จะถือว่าลูกจ้างกระทำผิดฝ่าฝืนระเบียบเกี่ยวกับการทำงานของนายจ้างอย่างร้ายแรง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 47 หาได้ไม่ เมื่อเลิกจ้าง นายจ้างจึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้ลูกจ้างเงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสอง (บำเหน็จ) เป็นเงินที่นายจ้างผูกพันต้องจ่ายให้แก่ลูกจ้างตามระเบียบของนายจ้าง ส่วนค่าชดเชยเป็นเงินซึ่งประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ46 บังคับให้นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างสิทธิของลูกจ้างที่จะได้เงินบำเหน็จและค่าชดเชยจึงกำหนดให้โดยอาศัยกฎหมายและระเบียบต่างกัน ทั้งตามระเบียบดังกล่าวกำหนดให้ลูกจ้างซึ่งมีเวลาทำงานต่ำกว่า 5 ปี ไม่มีสิทธิรับเงินบำเหน็จ จึงเห็นได้ว่า ระเบียบของนายจ้างกำหนดหลักเกณฑ์และเงื่อนไขในการจ่ายบำเหน็จแตกต่างกับประกาศกระทรวงมหาดไทยดังกล่าว ซึ่งกำหนดให้ลูกจ้างประจำซึ่งทำงานติดต่อกันเพียงครบ 120 วัน ก็มีสิทธิได้รับค่าชดเชยแล้วดังนี้เงินทุนเลี้ยงชีพและค่าชดเชยเป็นเงินคนละประเภท การที่นายจ้างจ่ายเงินทุนเลี้ยงชีพให้ลูกจ้างแล้ว ไม่ทำให้นายจ้างพ้นความรับผิดที่จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยอีก.(ที่มา-ส่งเสริม)โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบุคคลไร้ความสามารถตามคำสั่งศาลและเป็นลูกจ้างของจำเลยตั้งแต่ปี 2494 ต่อมาในปี 2530 โจทก์ป