การส่งหนังสือแจ้งการประเมินทางไปรษณีย์ลงทะเบียนเมื่อไม่มีผู้รับตามจ่าหน้าไม่สมบูรณ์ และสิทธิในการยื่นแบบ อ.1 ตาม พ.ร.ก.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบ
การส่งหนังสือแจ้งการประเมินทางไปรษณีย์ลงทะเบียนเมื่อไม่มีผู้รับตามจ่าหน้า ถือเป็นไปรษณียภัณฑ์ที่นำจ่ายผู้รับไม่ได้ตามไปรษณียนิเทศ ข้อ 359 จึงไม่เป็นการส่งที่สมบูรณ์ตาม ป.รัษฎากร มาตรา 8 และสิทธิในการยื่นแบบ อ.1 ตามมาตรา 30 แห่ง พ.ร.ก.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2529 รวมถึงผู้มีหน้า
ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลภาษีอากรกลางให้เพิกถอนการประเมินภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาหัก ณ ที่จ่ายตามหนังสือแจ้งที่ ต.4/1038/1/39131 ลงวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2528
โจทก์เป็นบริษัทต่างประเทศที่เข้ามาทำกิจการในประเทศไทย จำเลยที่ 2 ประเมินให้โจทก์ชำระภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาหัก ณ ที่จ่าย พร้อมเงินเพิ่ม เนื่องจากโจทก์ไม่ได้หักภาษี ณ ที่จ่ายจากเงินได้พนักงาน จำเลยที่ 1 ส่งหนังสือแจ้งการประเมินทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับไปยังบริษัท ว. แต่ไม่มีผู้รับ พนักงานไปรษณีย์แจ้ง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2510/2532บริษัท ฟลูออร์โอเชี่ยนเซอร์วิสเซสอินเตอร์เนชั่นแนล จำกัดโจทก์กรมสรรพากร กับพวกจำเลย ป.รัษฎากร ม. 8, ม. 30, ม. 50, ม. 52, ม. 54 พ.ร.ก.แก้ไขเพิ่มเติม ป.รัษฎากร (ฉบับที่ 30) พ.ศ.2534 ม. 30 พ.ร.บ.การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ.2519 ม. 4 พ.ร.บ.ไปรษณีย์ พ.ศ.2477 ม. 22 ไปรษณีย์นิเทศ พ.ศ.2529 ข้อ 359ในการจ่ายเงินได้ให้แก่พนักงานของโจทก์ โจทก์ไม่ได้หักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่ายและนำส่งให้ถูกต้องครบถ้วนตามกฎหมาย จำเลยที่ 2 จึงได้ประเมินให้โจทก์ชำระภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาหัก ณ ที่จ่าย พร้อมเงินเพิ่มและส่งหนังสือแจ้งการประเมินโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับไปยังโจทก์ที่บริษัท ว. ซึ่งเป็นสถานที่ที่โจทก์แจ้งให้จำเลยติดต่อด้วย แต่ไม่มีผู้รับ พนักงานไปรษณีย์ได้ส่งหนังสือดังกล่าวคืนจำเลยโดยแจ้งว่า "คืน ไม่มีผู้รับตามจ่าหน้า" เช่นนี้ แม้พนักงานไปรษณีย์ผู้ไปส่งหนังสือแจ้งการประเมินจะเบิกความอ้างว่าได้ส่งให้แก่ประชาสัมพันธ์ของบริษัท ว. แต่ประชาสัมพันธ์นั้นไม่ยอมรับ และนำหนังสือเข้าไปภายในบริษัทแล้วกลับออกมาบอกว่าไม่มีชื่อผู้รับที่บริษัทนี้ ก็หาเป็นการส่งที่สมบูรณ์ตาม ป. รัษฎากรมาตรา 8 ไม่ เพราะจำเลยที่ 1 ได้เลือกเอาวิธีการส่งทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตามบทบัญญัติมาตรา 5 วรรคหนึ่ง อันเป็นกฎหมายที่ใช้อยู่ในขณะพิพาท และเป็นกรณีไม่มีผู้รับตามจ่าหน้า ซึ่งตามไปรษณียนิเทศ พ.ศ. 2529 ออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 22 แห่ง พ.ร.บ. ไปรษณีย์ พ.ศ. 2477 และมาตรา 4แห่ง พ.ร.บ. การสื่อสารแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2519 ข้อ 359 ให้ถือเป็นไปรษณียภัณฑ์และพัสดุไปรษณีย์ที่นำจ่ายผู้รับไม่ได้และจำเลยที่ 1 ก็ไม่ได้เลือกส่งโดยวิธีอื่น ๆ ตามที่กำหนดไว้ใน ป. รัษฎากร มาตรา 8 ดังนั