การลาป่วยเกินกำหนดเวลาเนื่องจากเจ็บป่วยตามธรรมชาติ ไม่ถือเป็นการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้าง และเงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสอง (บำเหน็จ) ที่จ่ายตามระเ
การเจ็บป่วยที่ไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ตามปกติ เป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพของร่างกายโดยธรรมชาติ มิใช่เกิดจากการกระทำของลูกจ้าง จึงไม่ถือว่าลูกจ้างกระทำการฝ่าฝืนระเบียบหรือคำสั่งของนายจ้าง แม้นายจ้างจะมีหนังสือตักเตือนแล้วก็ตาม นายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้าง และเงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสอง (บำเหน็
พิพากษายืน ให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยจำนวน 52,380 บาท แก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 7 กรกฎาคม 2531 จนกว่าจะชำระเสร็จ
ลูกจ้างทำงานมาเกิน 33 ปี ถูกเลิกจ้างเนื่องจากป่วยเป็นโรคหัวใจไม่สามารถปฏิบัติงานได้ โดยลาป่วยครบตามสิทธิแล้วยื่นใบลาป่วยต่ออีก นายจ้างมีหนังสือเตือนและมีคำสั่งปลดออกจากงาน พร้อมจ่ายเงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสอง (บำเหน็จ) ให้แก่ลูกจ้าง
ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4627/2532นาง สุภา เชย มาลัยโจทก์ธนาคารออมสินจำเลย พ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 ม. 5, ม. 10 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 46, ข้อ 68แม้มีระเบียบของจำเลยให้อำนาจจำเลยปลดลูกจ้างที่ลาป่วยเกินระยะเวลาที่กำหนดออกจากงานได้ก็ตาม ก็เป็นเพียงข้อกำหนดให้จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างดังกล่าวได้เท่านั้นดังนี้การที่ พ. ลูกจ้างเจ็บป่วยไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ตามปกติ ก็เป็นเหตุที่เกิดขึ้นตามสภาพของร่างกายโดยธรรมชาติมิใช่เกิดจากการกระทำของ พ.จึงถือไม่ได้ว่าพ. กระทำการฝ่าฝืนระเบียบคำสั่งของจำเลย แม้จำเลยเลิกจ้าง พ. โดยมีหนังสือตักเตือนก่อนแล้วก็ตาม จำเลยก็ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ พ. เมื่อเลิกจ้าง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานข้อ 2 ให้ความหมายของ "ค่าชดเชย" ไว้ว่า เป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้างเมื่อเลิกจ้าง นอกเหนือจากเงินประเภทอื่นซึ่งนายจ้างจ่ายให้แก่ลูกจ้าง ส่วนเงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสอง(บำเหน็จ) ที่จำเลยจ่ายให้แก่ พ. ลูกจ้างเมื่อเลิกจ้างนั้นมีหลักเกณฑ์การคิดคำนวณตามที่ระบุในระเบียบ กำหนดให้สิทธิเฉพาะลูกจ้างที่มีเวลาทำงานไม่น้อยกว่า 5 ปี และมิได้ออกจากงานเพราะกระทำผิดหรือเหตุอื่น ๆ ที่ระบุในระเบียบดังนี้การจ่ายเงินทุนเลี้ยงชีพประเภทสอง จึงมีหลักเกณฑ์การคิดคำนวณแตกต่างจากค่าชดเชยและถือไม่ได้ว่าเป็นการจ่ายค่าชดเชยโจทก์ฟ้องว่า เมื่อปี 2499 จำเลยได้จ้างนายพิจิตร เชยมาลัยสามีโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาจำเลยได้เลิกจ้างโดยมีคำสั่งปลดนายพิจิตรออกจากตำแหน่งเนื่องจากนายพิจิตรป่วยเป็นโรคหัวใจไม่สามารถปฏิบัติงานในหน้าที่ได้ นายพิจิตรทำงานมานานกว่า 33 ปี ได้รับค่าจ้างอัตราสุดท้ายเดือนละ 8,730 บาทมีสิทธิได้